அவனின் மஞ்சத்தில் தேன்மொழி CH 216

அத்தியாயம் 216

அர்ஜுன் செய்த தவறால் அவன் மீது அதீத கோபத்தில் இருந்த பிரசாத் தன் மனதில் இருந்தவற்றை எல்லாம் அவனிடம் கொட்டி தீர்த்தார். இவ்வளவு நாட்களாக தான் செய்த அனைத்தும் இந்த குடும்பத்தின் நலனுக்காக தான் அது மற்றவர்களுக்கு புரியவில்லை என்றாலும் அது தான் உண்மை என நினைத்து தன் மனதை தேற்றிக்கொள்ள முயன்ற அர்ஜூன் இப்போது பிரதாப் சொன்னதை கேட்டவுடன் மீண்டும் குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆளானான்.

பிரதாபின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அவனை செருப்பால் அடித்ததை போல இருக்க, அனைத்தும் நியாயமாக இருந்ததால் தன்னை தற்காத்துக் கொள்ள அவனால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. இருப்பினும் அவனது இதழ்கள் அவனையும் மீறி, “சாரி டாடி! இப்படி எல்லாம் நடக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கல. எல்லாமே என்னோட கண்ட்ரோல்ல தான் இருந்துச்சு. அப்பயும் என்னை மீறி எனக்கே தெரியாம இப்படி நடந்துருச்சு. இனிமே இந்த மாதிரி நடக்காம பாத்துக்கிறேன்.” என்று உடைந்த குரலில் சொல்ல, அவன் தலை குனிந்து நின்று கொண்டிருந்தான்..

இன்னும் இவன் நிலைமையின் தீவிரத்தை புரிந்து கொள்ளவில்லை என நினைத்து எரிச்சல் அடைந்த பிரதாப் அர்ஜுனனின் அருகில் சென்று அவன் கன்னத்தில் பளார் என்று ஒன்று விட்டு, “இடியட்! உன் கிட்ட பேசறதே வேஸ்ட். இனிமே என் மூஞ்சிலயே முழிக்காத. Get lost!” என்று சொல்லிவிட்டு அவனை திரும்பி பார்க்காமல் சென்று விட்டார்.‌

அவர் அறைந்த தன் கன்னத்தை ஒரு கையால் பிடித்துக் கொண்டு இடிந்து போய் கனத்த இதயத்துடன் அங்கே கிடந்த சோஃபாவில் அமர்ந்தான் அர்ஜுன். அவனது கண்கள் ஈரமானது. அவனது இதயத்துடிப்பு மெல்ல அதிகரிக்க, இப்போதே சென்று தனது ஹனி பேபியை பார்க்க வேண்டும் என அங்கே இருந்து நகர அவன் கால்கள் துடித்தது.

உடனே அங்கே இருந்து எழுந்த அர்ஜுன் நேராக தனது ரூமிற்கு சென்று பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்து ஷவரை திறந்து அதற்கு அடியில் நின்றான். ஜில்லென்று தண்ணீர் அவன் மீது கொட்ட, அத்துடன் சேர்ந்து தனது பாவங்களும் கழிந்து போவதாக உணர்ந்த அர்ஜுனுக்கு ஏதோ மனம் கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது. 

பிரசாத் சொன்னதைப் போல அந்த குடும்பத்தில் உள்ள அனைத்து ஆண்களின் கைகளிலும் ரத்த கரை படிந்து உள்ளது தான். ஆனால் இதையெல்லாம் தன் குடும்பத்தை காப்பாற்ற போரில் நிற்கும் வீரன் போல அவன் கடந்து செல்ல தான் வேண்டி இருக்கிறது. அது அனைவருக்கும் தெரியும் தான். அப்படி இருந்தும் ஒரு ஆபத்து என்றவுடன் அனைவரும் தன் மீது பழி சொல்வதை ஆனால் ஏற்கவே முடியவில்லை. ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அனைவரும் திரும்பத் திரும்ப அதையே சொன்னதால் தன் மீது தான் தவறு இருக்கிறது என அவனும் நினைக்க தொடங்கி விட்டான்.

அதனால் முதல் வேலையாக சென்று அனைவரிடமும் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்த அர்ஜுன் குளித்து முடித்து வெளியே வந்து நிதானமாக சோஃபாவில் அமர்ந்து பெருமூச்சு விட்டான். அவனுக்கு ஒரு பக்கம் பசி உயிர் போனது.  அதனால் கிச்சனில் உள்ளவர்களுக்கு இன்டர்காம் மூலம் கால் செய்து லைட்டான உணவுகளை கொண்டு வரச் சொன்னான்.

உணவுகள் வந்தவுடன் பொறுமையாக சாப்பிட்டு முடித்த அர்ஜுன் இதற்கிடையில் அவனது பொருட்களை வேலை ஆட்கள் பேக் செய்து தயார் நிலையில் வைத்து இருந்ததால் உடனே தனது ஜெட் விமானத்தில் தனியாக இந்தியா நோக்கி பறக்க தொடங்கினான். குடும்பத்தை ஒரு பக்கம் அவன் காக்க வேண்டி இருந்தாலும் இன்னொரு பக்கம் அவன் தலையின் மீது இருக்கும் பெரிய பொறுப்பு அவர்களது குடும்ப நிறுவனங்கள்.

இப்போது அனைத்தையும் ஆகாஷ் மற்றும் பிரசாத் இருவரும் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள் என்றாலும் அவனால் மட்டுமே சேர்மனாக செய்து முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் எக்கச்சக்கமாக பெண்டிங் இருந்ததால் அந்த மொத்த டிராவல் டைம் முழுவதிலும் தனது ஆஃபீஸ் லேப்டாப்பில் மூழ்கி இருந்தான் அர்ஜூன்.

இங்கே தேன்மொழி ஒரு பக்கம் குழந்தைகளுடன் பிஸியாக இருந்தாலும் அவள் மெண்டலி பாதிக்கப்பட்டு இருந்ததால் அன்று நடந்த கொடூர சம்பவங்கள் எல்லாம் அவ்வப்போது அவளுக்கு ஞாபகம் வந்து அவளது நிம்மதியை குலைத்தது. அதை கவனித்த ஜானகி “யாராவது சைகாட்ரிஸ்ட்டை போய் பாத்துட்டு வரலாமா மா? இப்படியே இன்னும் எத்தனை நாள் இருப்ப? நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் உன் மனச எந்த அளவுக்கு பாதிச்சிருக்குன்னு என்னால புரிஞ்சுக்க முடியுது. டாக்டராவே இருந்தாலும் நாம போய் நடந்த விஷயத்தை அப்படியே அவங்க கிட்ட சொல்ல முடியாது. இருந்தாலும் ஜென்ரலா postpartum depressionல இருக்கிறதா சொல்லி நீ ஒரு ரெண்டு மூணு கவுன்சிலிங் அட்டென்ட் பண்ணு அப்பதான் நீ எல்லாம் சரியாகும்.” என்று அக்கறையுடன் சொன்னாள்.

பாவமாக உடனே ஜானகியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அவரை பார்த்து தேன்மொழி “எனக்கு புரியுது அத்தை. யாராவது இந்த டிப்ரசன்குள்ள இருந்து என்ன வெளிய கொண்டு வந்துட்டாங்கனா பரவாயில்லன்னு தான் தோணுது. பட் வெளிய போகணும்னு நினைச்சாலே எனக்கு பயமா இருக்கு. இப்படியே குழந்தைகள வீட்டுக்குள்ள வச்சு வளர்க்க முடியாதுன்னு எனக்கும் தெரியும். அதான் அவங்களுக்கு ஸ்கூல் எல்லாம் பார்த்தேன். இருந்தாலும் அவங்கள வெளியே அனுப்பனும்னு நினைச்சாலே மனசு கிடந்து அடிச்சுக்கிறது. என்னால நிம்மதியாக இருக்க முடியல. ஒவ்வொரு செகண்டும் மைண்ட்ல ஏதாவது ஒன்னு ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. இப்ப நான் உங்க கிட்ட பேசிட்டு தான் இருக்கேன். இருந்தாலும் என் மைண்ட் பேக்ரவுண்ட்ல தானா என்னென்னமோ யோசிக்குது. என் மைண்டை எப்படி கண்ட்ரோல் பண்றதுன்னு எனக்கே தெரியல. ஆருத்ரா கூட இன்னும் பயத்துல இருந்து வெளிய வரவே இல்ல. இருந்தாலும் வெளிய காமிச்சுக்க மாட்டேங்குறா. இந்த வீட்ல யாருமே சந்தோஷமா இல்ல. எல்லாருக்கும் மனசுக்குள்ள கவலை இருக்கு. எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு ஒன்னும் தெரியல அத்தை.” என்று உடைந்த குரலில் சொன்னாள்.

அன்புடன் அவளது தலையை வருடி கொடுத்த ஜானகி “எனக்கு புரியுது தேன்மொழி. நான் உனக்கு ஆறுதல் சொன்னாலும் என் மனசை சரியில்ல. சரி விடு பாத்துக்கலாம். ஒரு நல்ல டாக்டரா பார்த்து நம்ம வீட்டுக்கே வர வைக்கிறேன். ஒரு ஜென்ரல் மெடிக்கல் செக்கப் மாதிரி எடுத்துக்கலாம். அதோட கவுன்சிலிங் செஷன் அரேஞ்ச் பண்ணா பாக்குறவங்களுக்கு டவுட் வராது.” என்றாள்.

சில மணி நேரங்களுக்கு பின் தேன்மொழி நன்றாக தூங்கிக் கொண்டு இருந்தாள். நடுவில் அவளது குழந்தை அழுததால் எழுந்து குழந்தையை கவனித்த விஜயா அவனுக்கு டயப்பரை மாற்றி விட்டு விட்டு அவனை மீண்டும் தொட்டிலில் போடாமல் தன் அருகில் படுக்க வைத்துக் கொண்டு தானும் படுத்து உறங்க தொடங்கினாள்.

தேன்மொழியை கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு ஆருத்ரா பல நாட்களுக்கு பிறகு நிம்மதியாக இன்று தான் உறங்கிக் கொண்டு இருந்தாள். அவர்களுக்கு அருகில் ஒரு பெட்டை போட்டு படுத்து இருந்த சித்தார்த் தூங்கிக் கொண்டு இருந்தாலும், எப்போதும் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டும் என அவன் நினைப்பதாலோ என்னவோ அவன் முகம் இருக்கத்துடன் காணப்பட்டது.

நள்ளிரவு நேரத்தில் ஃபிரான்சில் இருந்து சென்னை வந்து சேர்ந்த அர்ஜூன் நேராக தேன்மொழியின் ரூமிற்கு சென்றான். கதவு வெளியில் இருந்து திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டவுடன் உடனே தூங்கிக் கொண்டு இருந்த சித்தார்த் எழுந்து அமர்ந்து தன்னிடம் இருந்த துப்பாக்கியை வாசலை நோக்கி நீட்டினான்.

மீண்டும் வருவாள் 💕