அவனின் மஞ்சத்தில் தேன்மொழி CH 220

அத்தியாயம் 220

தேன்மொழியின் தொடர் கேள்விகளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என தெரியாமல் வாயடைத்து போய் இருந்தான் அர்ஜுன். அவனது அமைதி தேன்மொழியை இன்னும் அதிகமாக யோசிக்க வைத்தது. அதனால் அவள் தரையில் மண்டியிட்டு தனது முகத்தை மூடிக் கொண்டு கதறி அழ, மெல்ல நடந்து அவள் அருகில் சென்று தானும் தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்த அர்ஜுன் “ப்ளீஸ் டி அழாத! எனக்கு உன்னை இப்படி பார்க்கவே ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு.” என்று உடைந்த குரலில் சொன்னான்.

உடனே கோபப்பட்டு கலங்கிய கண்களுடன் அவனைப் பார்த்த தேன்மொழி “எனக்கும் தான் கஷ்டமா இருக்கு அர்ஜூன். நான் சந்தோஷமா இருக்கணும்னு கூட ஆசைப்படல. அட்லீஸ்ட் நிம்மதியா இருந்தா போதும்ன்னு நினைத்தேன். அது கூட முடியாதுன்னா எப்படி? I am seriously telling Arjun.. எனக்கு உன்ன பாத்தாலே கோவம் கோவமா வருது.

எனக்கு என் மேலேயும்  கோபம் வருது. உன்ன மாதிரி ஒருத்தனை எதுக்காக நம்பி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம்னு என் மேலயும் எனக்கு கோபம் வருது. Literally I am exhausted. And I am done with you. என்னால எதையுமே யோசிக்க முடியல. ஒரு மதரா என்னோட கிட்ஸ் எப்பயும் safeஆ இருக்கணும். அவங்களுக்கு எந்த பிராப்ளமும் வராம பாத்துக்கணும்னு மட்டும் தான் எனக்கு தோணுது. நீ எங்களுக்கு புரொடெக்ஷன் குடுக்கிறேன்னு என்ன பண்ணாலும் உன் கூட இருக்கிற வரைக்கும் எங்களால safeஆ இருக்க முடியாது‌.

எனக்கு உன் மேல இருந்த நம்பிக்கையே போயிடுச்சு அர்ஜுன். எப்ப என் பேச்சை மீறி நீ இவ்வளவு தூரம் எல்லாத்தையும் கொண்டு போய் நிறுத்திட்டயோ, இதுக்கு அப்புறம் என்னால முன்ன மாதிரி உன்ன பாக்கவே முடியாது. உன் கூட உன் முகத்தை பார்த்துக்கிட்டே இருந்தா மொத்தமா உன்ன வெறுத்துடுவனோன்னு எனக்கு பயமா இருந்துச்சு. நடந்தது எல்லாமே எனக்கு திரும்பத் திரும்ப ஞாபகம் வந்துகிட்டே இருந்துச்சு. அதனால தான் இது எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு நான் என் குழந்தைங்கன்னு நிம்மதியா இருக்கலாமேன்னு இங்க கிளம்பி வந்தேன்.

உனக்கு இப்ப அது கூட பிடிக்கலையா அர்ஜுன்? Please leave me alone.. நான் முழுசா பைத்தியமாகுறதுக்குள்ள தயவுசெஞ்சு என்ன விட்டுட்டு போயிடு. இதுக்கு  மேலையும் இது எல்லாத்தையும் தாங்குற சக்தி என் மனசுக்கும் இல்ல உடம்புக்கும் இல்ல.  ஒரு அப்பாவா ஆருத்ரா, சித்தார்த், சக்தி மூணு பேருக்கும் நீ என்ன செய்யணும்னு நினைக்கிறாயோ தாராளமா அதை செய். உனக்கும் அவங்களுக்கும் நடுவுல நான் எப்பவும் வரவே மாட்டேன். பட் ப்ளீஸ்.. என் ஹஸ்பண்டுன்னு சொல்லிக்கிட்டு வந்து என் முன்னாடி மட்டும் நின்னுடாத. உன் கூட hide and seek விளையாடுற மைண்ட் செட்டுல நான் இல்ல.” என்று சொல்லிவிட்டு அவனது முகத்தை பார்க்க முடியாமல் உடனே அங்கே இருந்து எழுந்து வெளியே வேகமாக நடந்து சென்றுவிட்டாள் தேன்மொழி.

அவளது கொலுசு ஜல் ஜல் என்று சத்தம் எழுப்ப, அவள் வெளியே செல்வதை தரையில் மண்டியிட்டவாறு பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் அர்ஜுன். அவனது மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது. இத்தனை வருடங்களில் அவன் எத்தனையோ கிரிட்டிக்கலான மிஷின்களை அசால்டாக செய்து முடித்து அதில் வெற்றியும் கண்டு இருக்கிறான். ரிஸ்க் என்றால் அது எனக்கு ரஸ்க் சாப்பிடுவதைப் போல என்று வடிவேலு ஒரு படத்தில் சொல்வதைப்போல அர்ஜுனனும் அப்படித் தான் இருந்தான். 

அவன் தன் மீது இருந்த நம்பிக்கையில், தன்னால் எந்த சூழ்நிலையையும் சமாளிக்க முடியும் என்ற தைரியத்தில் அனைத்தையும் செய்து முடித்தான். ஆனால் அது இப்படி முடியும் என அவனே எதிர்பார்த்து இருக்கவில்லை. தான் யார் யாருக்காகவோ தன் உயிரை பனையம் வைத்து எவ்வளவோ ரிஸ்க் எடுத்து பெரிய பெரிய விஷயங்களை எல்லாம் செய்து முடித்து இருக்கும் நிலையில், தன் சொந்த குடும்பத்தில் இப்படி ஒரு துக்கம் நடக்க தானே ஒரு விதத்தில் காரணமாகிவிட்டோமே என நினைத்து அவன் கண்கள் ஈரமானது.

எப்போதும் இரும்பை போல இருக்கும் அர்ஜுனனின் இதயம் அவனது குடும்பம் என்று வரும்போது மட்டும் ஏனோ பலமற்ற கண்ணாடியாக மாறி ஆயிரம் துண்டுகளாக உடைந்து சிதறி அவனை பெரும் ரணத்தில் ஆழ்த்துகிறது. அவன் வேதனையில் உருகி கரைந்து கொண்டு இருக்கும் அதே நேரத்தில் இவ்வளவு நேரமாக அமைதியாக பெட்டில் உறங்கிக் கொண்டு இருந்த அவனது மகன் சக்தி பீறிட்டு அழத் தொடங்கினான்.

அந்த பிஞ்சு குழந்தையின் அழுகை அர்ஜுனை ஏதோ செய்ய, தன் கண்ணீரை துடைத்துவிட்டு எழுந்து அவன் அருகில் சென்றான். குழந்தை பிறந்து கிட்டத்தட்ட பத்து நாட்கள் கடந்துவிட்ட நிலையில் இப்போது தான் அவன் தன் குழந்தையை மிக அருகில் தெளிவாக பார்க்கிறான்.

அழும்போது குழந்தையின் வெண்ணிற தேகம் முழுவதாக பிக் நிறத்தில் மாறிவிட, மினி டால் போல அழகாக இருந்த தன் குழந்தையை கைகளில் ஏந்திய அர்ஜூன் “என் மேல கோபப்பட்டுட்டு உன் அம்மா உன்னை இங்க தனியா விட்டுட்டு போயிட்டான்னு நீ அழுகிறியாடா? நானும் தனியா தான் இருக்கேன். எனக்கும் உன்ன மாதிரி அழுக வருது. ஆனா நான் தான் வளந்துட்டன்ல.. ஆம்பளைங்க வளர்ந்ததுக்கு அப்புறம் அழுதா நல்லா இருக்காது. ஆருத்ரா, சித்தார்த், மாதிரி நீயும் உங்க அம்மா கூட இருக்கணும்னு தானே நினைக்கிற.. உங்க அம்மா இல்லாம உங்களால இருக்க முடியாதுல.. அப்ப நான் இல்லாம மட்டும் இருந்திருவீங்களா டா? டாடி உங்க எல்லாரையும் மிஸ் பண்ற மாதிரி நீங்க என்னை மிஸ் பண்ண மாட்டீங்களா? நீ பிறக்கும்போது உனக்கு தேவையானது எல்லாமே ரெடியா இருக்கணும்னு நான் நம்ம வீட்டை எவ்ளோ ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன் தெரியுமா? நீ அங்க வந்து அதை பார்க்க மாட்டியா சக்தி?” என்று அந்த குழந்தையிடம் உடைந்த குரலில் கேட்டான்.

அவன் என்ன சொல்கிறான் என்று கூட புரிந்துகொள்ள தெரியாத அந்த குழந்தை தொடர்ந்து தனது கை கால்கள் இரண்டையும் உதறியவாறு வீர் வீர் என்று கத்தி அழுது கொண்டே இருந்தது. அதனால் எமோஷனலாக யோசிப்பதை விட்டுவிட்டு குழந்தையை மீண்டும் பெட்டில் படுக்க வைத்த அர்ஜூன் அவனுடைய டயப்பரை கழட்டிப் பார்த்தான்.

அவன் நினைத்ததை போலவே டயப்பர் ஹெவியாக இருந்தது. அதனால் உடனே எழுந்து சென்று அந்த ரூம் முழுவதும் தேடி டயப்பரை கண்டு பிடித்த அர்ஜுன் குழந்தையை சுத்தம் செய்து அதற்கு புது டயப்பரை மாட்டி விட்டான். இத்தனை நாட்களில் அர்ஜுனின் முகத்தை பார்க்காததால் சக்திக்கு அவனை அடையாளம் தெரியவில்லை.  இருப்பினும் அவனைக் கண்டு பயப்படாமல் தனது குண்டு கண்களால் அவனை வெறிக்க வெறிக்க பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.

அதனால் அவனை தூக்கி தன் கையில் வைத்துக் கொண்ட அர்ஜுன் தன் முகத்தை குழந்தைக்கு அருகில் கொண்டு சென்று “என்னடா பாக்குற? இவன் யாரு புதுசா இருக்கானு யோசிக்கிறியா? நான் தான் அர்ஜுன் பிரதாப். உன்னோட அப்பா. நீதான் இந்த அப்பா வேண்டாம்னு உங்க அம்மா கூடவே கிளம்பி வந்துட்டியே.. அதான் உனக்கு என்னை யாருன்னு தெரியல போல..!!” என்று சொல்லி புலம்ப தொடங்கினான்.

உடனே சக்தி என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை. அர்ஜுனை பார்த்து தனது பொக்கை வாயை திறந்து சிரித்தவாறு தனது பிஞ்சு கால்களால் அவனது மார்பில் லேசாக உதைத்தான். அவன் கொடுத்த உதையில் அவனுக்கு எந்த சேதாரமும் ஆகவில்லை என்றாலும், இந்த சிறுவன் தன் மனதில் இருக்கும் மொத்த வேதனையையும் கரைத்து இதுவரை தன் கைகளில் படிந்து இருக்கும் ரத்தக்கரை அனைத்தையும் துடைத்து சுத்தம் செய்ததைப் போல உணர்ந்த அர்ஜுன் ஒரு நொடி தன் கண்களை அமைதியாக முடித் திறந்தான். அடுத்து அவன் என்ன செய்வான்?

மீண்டும் வருவாள் 💕