அத்தியாயம் 54 

தனக்கும் வெற்றிக்கும் நடக்கவிருக்கும் திருமணத்தின் பத்திரிகையை சாமிக்கு படைத்த பின் கையில் வைத்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அமுதா. அப்போது அந்த இடத்தில் திடீரென்று காற்று பலமாக வீசியது. அதில் தூசிகள் எல்லாம் பறக்கத் தொடங்கி அமுதாவின் கண்களில் சென்று விழுந்தது. அதனால் நிலை தடுமாறிய அமுதா அவளிடம் இருந்த பத்திரிகையை தாம்பூல தட்டில் வைத்து அதை தன்னுடைய லெஃப்ட் ஹாண்டில் பிடித்துக் கொண்டு ரைட் ஹேண்டில் தன் கண்களை கசக்கிக் கொண்டிருந்தாள். 

அப்போது பலமாக அடித்த காற்றின் காரணமாக அமுதா கவனக்குறைவுடன் இருக்கும்போது அந்த பத்திரிக்கை காற்றில் பறந்து சென்று மணிகண்டனின் காலடியில் விழுந்தது. அன்னபூரணியிடம் திருமணத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்த மணிகண்டன் தெரியாமல் திரும்பும் போது அந்த பத்திரிகையை தன் காலில் மிதித்து விட்டார்‌. அதை உணர்ந்து கீழே குனிந்து பார்த்த மணிகண்டனின் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்தது. 

அவசரமாக கீழே குனிந்து தரையில் கிடந்த பத்திரிகையை எடுத்து தன்னுடைய காலடி மண்ணை எல்லாம் தட்டி துடைத்து விட்டு “என்ன அபசகுனம் இது! இந்த பத்திரிக்கையை யார் கீழே போட்டது? ஏய் அன்னம் தட்ட உன் கிட்ட தானே கொடுத்தேன்! அதை எங்க டி வச்ச?” என்று ஆத்திரம் பொங்க தனது கணீர் குரலில் கேட்டார்.  

‌

தன் கணவனின் கட்டுக்கடங்கா கோபத்தை கண்டு பதறிய அன்னபூரணி “இவர் நம்ம கிட்டயே இப்படி கோபப்படுறாரு. இதுல இந்த மனுஷன் கிட்ட நம்ம அமுதா கிட்ட தான் நம்ம தட்ட குடுத்தோம்னு சொன்னா, அவளை எல்லாரும் முன்னாடியும் திட்டிடுவாரு.‌ நல்ல காரியத்துக்கு கூட்டிட்டு வந்து அந்த புள்ளையை கஷ்டப்படுத்த வேண்டாம்.”  என்று நினைத்து, “பூசாரி கிட்ட பேசும்போது என் பக்கத்துல நீ யார் கிட்டயோ தான் குடுத்தேன். யாருன்னு சரியா கவனிக்கலைங்க. ஒரு நல்ல விஷயத்தை பத்தி பேச வந்திருக்கோம். வந்த இடத்தில கோவப்படாதீங்க. தப்பா எதுவும் நடக்காம அந்த ஆத்தா பாத்துக்குவா.” என்று சொல்லி சமாளிக்க பார்த்தாள். 

ஆனால் அதை எல்லாம் காதில் வாங்காமல் சுற்றி முற்றி இறுக்கமான சமூகத்துடன் திரும்பி பார்த்த மணிகண்டன் பயத்தில் வியர்த்து வடிய அமுதா கையில் பூஜை செய்யப்பட்ட தாம்பூலத்தை இறுக்கிக் பிடித்துக் கொண்டு இருப்பதை பார்த்துவிட்டு வந்த கோபத்தில் வேகமாக அவளை நோக்கி சென்றார். தன் அண்ணனுடன் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்த வெற்றி “பெரிய ‌மாமாவோட face reaction-ஏ சரி இல்லையே.. கோபத்துல அவளை ஏதாவது சொல்லி திட்டிற போறாரு.” என்று நினைத்து “டேய் சந்திரா.. அங்க என்னமோ பிரச்சனை நினைக்கிறேன் வா போய் பாக்கலாம்.” என்று சொல்லி தன் அண்ணன் சந்திரனின் கையை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு வேகமாக நடந்தான். 

ஆனால் அவன் அவர்கள் அருகில் செல்வதற்குள் அக்னி பிளம்பாக கோபத்தில் கொறித்து கொண்டிருந்த மணிகண்டன் இடி என ஒரு அறையை அமுதாவின் கன்னத்தில் இறக்கி இருந்தார். தான் பிறந்ததில் இருந்து இறந்து போன தங்களுடைய அம்மா மீண்டும் தன் உருவில் பிறப்பெடுத்து வந்திருப்பதாக நினைத்து ஆத்தா ஆத்தா என வாய் நிறைய அழைத்து பாசத்தைக் கொட்டி தன்னை வளர்த்த பெரிய அண்ணன் இப்படி அனைவரின் முன்னிலையிலும் தன்னை அடித்ததை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் கோபத்திலும் சோகத்திலும் இருந்த அமுதாவின் கண்களில் இருந்து அருவியைப் போல தடையின்றி கண்ணீர் கொட்டத் தொடங்கியது. 

மணிகண்டனின் இரும்பு கைகள் அவளுடைய வெண்பனி கன்னத்தை பெருமலையில் தாக்கி இருந்ததால் அவள் கன்னத்தில் அவருடைய 5 விரல்களும் பதிந்து, முகம் லேசாக வீங்கி அவள் உதட்டோரத்தில் இருந்து சிறிதளவு ரத்தம் கூட எட்டிப் பார்த்தது. அந்த வலியை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் தன் கையில் இருந்த பெரிய பித்தளை தாம்பாளத்தை அமுதா கீழே போட்டு விட, அதுவும் சரியாக அவளுடைய கால்களில் விழுந்து அதன் முனை அவள் காலை வெட்டியது. 

அதில் வலியில் துடித்த அமுதா  “அம்மா” என்று கத்திக் கொண்டு தரையில் அமர்ந்து விட்டாள்.‌ வெற்றியும் கலங்கிய கண்களுடன் அதை பார்த்தபடி “அமுதா..!!” என்று கத்தியபடி அவள் அருகில் சென்று அமர்ந்து அவள் பாசத்தை தன் தொடையில் எடுத்து வைத்து “அடி பலமா பட்டுருச்சா? வா நம்ம உடனே ஹாஸ்பிடல் போகலாம். ஏய் அழுகாத புள்ள.. நீ அழுகிறத பார்க்கவே எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு.” என்று துக்கம் தொண்டையை அடைக்க உடைந்த குரலில் சொன்னான். 

அமுதா அம்மா என்று கத்திய பிறகு தான் தாய் இல்லாத பிள்ளையை தன்னைப் பெற்ற தாயாக நினைத்து ஒரு தந்தை ஸ்தானத்தில் இருந்து இத்தனை வருடங்களாக பாதுகாத்து ஒரு இளவரசியை போல வளர்த்துவிட்டு, இப்படி அனைவரின் முன்னிலையிலும் அவளை தூக்கி வளர்த்த அதே கைகளால் அடித்து விட்டோமே என்று நினைத்த மணிகண்டனுக்கு சுருக்கென்று இருந்தது. ஒரு கணம் அவள் மீது அதிக பாசத்தை கொண்ட  அவருடைய இதயமும் வேதனையில் கணக்கத்தான் செய்தது.  

இருப்பினும் அதை வெளி காட்டிக் கொள்ளாமல் கடைசிவரை தன் கெத்தை விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது என்ற எண்ணத்தில் அனைவரையும் இறுக்கமான முகத்துடன் பார்த்த மணிகண்டன் “என்ன நெனச்சிட்டு இருக்க நீ? நேத்து இப்படித் தான்  நிச்சய மோதிரத்தை கீழ போட்டுட்டு எல்லாரையும் தேட விட்டுட்டு இருந்த. இப்ப ஒரு கல்யாண பத்திரிக்கையை உன் கையில பத்திரமா புடிச்சுக்கிட்டு இருக்குறதுக்கு கூட தெரியாதா உனக்கு? அப்படி என்ன நிதானம் இல்லாம கனவுல மிதந்துட்டு இருக்க நீ? உன்ன செல்லம் கொடுத்து வளர்த்து நான் கெடுத்து வச்சுட்டேன்னு நினைக்கிறேன்.  அதான் நீ இப்படி எல்லாம் பண்ணிட்டு இருக்க.” என்று சோகத்தை மறைத்துக் கொண்டு கோபமாகவே சொன்னார். 

தன் அண்ணன் தன்னை அடித்த கோபம் ஒரு பக்கம் இருக்க, தன் பக்க நியாயத்தை கேட்காமல் அனைவரின் முன்னிலையிலும் இவர் தன்னை குறை சொல்வதிலேயே குறியாக இருக்கிறாரே என்று நினைக்கும் போது அவள் மனம் வருத்தத்தில் உடைந்ததால், தனக்கு இருக்கும் கடும் வலியை கூட பொருட்படுத்தாமல் வெற்றியின் கையை தள்ளிவிட்டு வெகுண்டு எழுந்து நின்றாள் அமுதா. 

அவள் அழுததினாலும், கோபத்தினாலும் அவளுடைய கண்கள் ரத்த சிவப்பில் இருக்க, அவள் உதட்டோரத்தில் இருந்து ரத்தம் வழிந்தது. “நான் வேணும்னே அந்த பத்திரிகையை காத்துல பறக்க விட்டதை நீங்க பார்த்தீங்களா? ஏதோ எனக்கே தெரியாம அது பறந்து போயிருச்சு. நான் அதைப் பிடிக்கிறதுக்குள்ள கீழ விழுந்துருச்சு. அதுக்கு நான் என்ன பண்ண முடியும்? என்னமோ நான் கொலை குத்தம் பண்ண மாதிரி எதுக்கு என்னை இத்தனை பேர் முன்னாடி நிக்க வச்சு அடிச்சு இப்படியெல்லாம் பேசிட்டு இருக்கீங்க? 

எனக்கு இது எல்லாம் சுத்தமா பிடிக்கல அண்ணா. நான் உங்க கிட்ட எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைங்கன்னு கேட்டனா? இல்ல இப்படி சொந்தக்காரங்க எல்லாரையும் கூப்பிட்டு ஒவ்வொரு சடங்கையும் பார்த்து பார்த்து செய்ங்க கேட்டனா? நீங்களா எல்லாத்தையும் பண்ணிட்டு கடைசில ஏதாவது தப்பா நடந்தா, என்ன மட்டும் பழி சொல்றீங்க? எனக்கு இங்க இருக்கவே பிடிக்கல. என்ன விட்டுருங்க. நான் எங்கயோ போய் எப்படியோ இருந்துட்டு போறேன்.” என்று தனது அடித் தொண்டையில் இருந்து கொஞ்சம் கூட தன் அண்ணனின் மீது பயமில்லாமல் ஏதோ ஒரு வேகத்தில் சொன்ன அமுதா தன் புடவை முந்தானையை எடுத்து இடுப்பில் சொருகிக் கொண்டு நொண்டி நொண்டி நடந்து வெளியில் செல்ல தொடங்கினாள். 

அவளுடைய கால்களில் இருந்தும், அவளுடைய உதட்டோரமும் இரத்தம் வடிவதை கவனித்த வெற்றி “ஏய் உதடு கிளிஞ்சு ரத்தம் வருது டி. நில்லு தனியா எங்க போற? ஏய் அமுதா.. கூப்பிடுறேன்ல நில்லு டி. நடக்க முடியாம அப்படி எதுக்கு நடந்து போறே?” என்று கத்திக் கொண்டு தனது வேட்டியை மடித்து கட்டியபடி அவள் பின்னே ஓடினான். 

“என் மேல யாரும் அக்கறைப்பட வேண்டாம். என்ன நானே பாத்துக்கிறேன். நீ ஒன்னும் என் பின்னாடி வரத் தேவையில்லை வெற்றி ஒழுங்கா போயிரு.” என்று அழுது கொண்டே சிறு விசும்பால்களுடன் கோபம் தீராததால் வீம்பிற்கு சொன்னபடி நடக்க முடியாமல் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தாள் அமுதா.

“என்ன இவ இன்னைக்கு இந்த அளவுக்கு கோவப்படுறா? இவளுக்கு இவ்ளோ கோபம் வரும்னு எனக்கு இன்னைக்கு தான் தெரியும். நீ என் மேல எவ்வளவு கோபப்பட்டாலும், என்னை அடிச்சே துரத்தினாலும் நான் உன்னை விட்டு போக மாட்டேன் அமுதா.” என்று நினைத்த வெற்றி வேகமாக ஓடிச் சென்று அமுதாவை வழிமறித்து அவளை தூக்கிக் கொண்டு “நான் உன்னை ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போறேன் நீ கம்முனு இரு.” என்றபடி அவர்கள் வந்த காரை நோக்கி நடந்தான். 

“நான் தான் சொல்றேன்ல.. எனக்கு யாரும் ஹெல்ப் பண்ண வேண்டாம். என்ன விடு வெற்றி. நான் ஆல்ரெடி செம டென்ஷன்ல இருக்கேன். கோபத்தில ஏதாவது சொல்லிட போறேன்.” என்ற அமுதா தொடர்ந்து அவனிடம் அவனுடன் வரமாட்டேன் என்று சொல்லி அடம் பிடித்துக் கொண்டே இருந்தாள். 

ஆனால் அவள் தன்னை திட்டினாலும் அடித்தாலும் அதை பொருட்படுத்தாமல் எப்படியோ அவளை தூக்கிக் கொண்டு சென்று காரில் அமர வைத்த வெற்றி தன் வீட்டில் உள்ள பெரியவர்கள் எல்லாம் என்ன நினைக்கிறார்கள்? அவர்களிடம் சொல்லிவிட்டு செல்லலாமா? என்றெல்லாம் ஒரு செகண்ட் கூட யோசிக்காமல் காரை எடுத்துக் கொண்டு ஹாஸ்பிடலை நோக்கி பறந்தான்.

மணிகண்டனின் அருகில் சென்ற வடிவு “ஒரு நல்ல காரியம் நடக்கும்போது ரத்த காயம் படவே கூடாது. எனக்கு இதெல்லாம் சரின்னு படவே இல்ல மணி. இந்த கல்யாணம் எப்படி நடக்கும்னு நினைச்சாலே எனக்கு படபடன்னு வருது.” என்று சொல்ல, மணிகண்டனும் அதே மனநிலையில் தான் இருந்தார். அதனால் எதுவும் அவர் வடிவிற்கு பதில் சொல்லவில்லை. 

வனிதாவின் உடல்நிலை மோசமாக இருக்கிறது என்று சஞ்சனா அழுது கரைந்ததால் தினேஷை கோர்ட்டுக்கு செல்ல சொல்லி அனுப்பிவிட்டு ஹாஸ்பிடலுக்கு சென்றான் விஜய். வனிதாவை ஐசியூவில் அட்மிட் செய்துவிட்டு அந்த ரூமிற்கு வெளியே சஞ்சய், சஞ்சனா இருவரும் சோகமான முகத்துடன் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். விஜய் அங்கே வந்தவுடன் ஓடி சென்று அவனை கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு ஓ என சின்ன குழந்தை போல கத்திரி கதறி அழ தொடங்கி விட்டாள் சஞ்சனா. 

– காதல் மலரும்