அத்தியாயம் 53 

வெற்றி சாப்பிடவில்லை என்று தெரிந்தவுடன் சுமதி இடம் தானும் சாப்பிட விரும்பவில்லை என சொல்லி விட்டாள் அமுதா. அவள் என்ன நினைத்து அதை சொன்னாளோ தெரியவில்லை. ஆனால் சுமதி வெற்றியின் மீது உள்ள காதலில் தான் அமுதா இப்படி எல்லாம் சொல்கிறாள் என நினைத்து “வருங்கால புருஷன் மேல பாசம் இருக்கிறது எல்லாம் சரி தான். அதுக்காக பட்டினி கிடந்து எதுக்கு உடம்பை கெடுத்துக்கணும்னு நினைக்கிற? நீ ஏதாவது கொஞ்சமா சாப்பிட்டா, அவனும் சாப்பிடவான்ல?” என்று கேட்க, “இல்ல அண்ணி பரவால்ல. சாமிக்கு வேண்டிக்கிட்டு விரதம் இருக்கணும்னு முடிவு ஆயிடுச்சு. அப்புறம் அதுல நம்ம இஷ்டத்துக்கு எதையும் மாத்த கூடாது.” என்று அமுதா சுமதியிடம் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும்போதே மணிகண்டன் ஜவுளி கடைக்கு செல்வதற்காக தங்களுடைய ஜீப் மற்றும் இரண்டு கார்களை வாசலில் ரெடியாக ஸ்டார்ட் செய்துவிட்டு “அத்தை நீ போய்  எல்லாரையும் கிளம்பி வர வெளியே சொல்லு. நீ சவுண்டு விட்டா தான் எல்லாரும் வெரசனா வருவாங்க.” என்று வடவிடம் சொன்னார். 

உடனே வெற்றியின் அம்மா வடிவும் தனது புடவையை தூக்கி சொருகிக் கொண்டு “இந்த பொம்பள பிள்ளைங்களுக்கு கிளம்பறதுக்கு எவ்ளோ நேரம் குடுத்தாலும் பத்தாது. அழகாக இருந்தாலும் அழகு படுத்துகிறதுக்காக என்னென்னத்தையோ பண்றாளுங்க. நான் போய் எல்லாரையும் கூட்டிட்டு வரேன்.” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள். 

வடிவு சென்ற அடுத்த இரண்டாவது நிமிடத்தில் உள்ள இருந்து ஒவ்வொருவராக வெளியில் வர தொடங்கினார்கள். கார் ஓட்டுவதற்காக டிரைவர் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த வெற்றி அமுதா வந்து தன் அருகில் அமர்ந்தால் நன்றாக இருக்குமே என நினைத்து ஜன்னல் வழியாக வெளியில் எட்டி எட்டி பார்த்தான்.

தன் மகனின் தவிப்பை புரிந்து கொண்ட வடிவு “இந்தா புள்ள அமுதா.. நீ போய் முன்னாடி வெற்றி பக்கத்துல உக்காந்துக்கோ. நீங்க சின்னஞ்சிறுசுங்க ஏதாவது ஒன்னா பேசிக்கிட்டே வருவீங்க.. நாங்க எல்லாரும் இந்த கார்ல வர்றோம்.” என்று சொல்ல, “சரிங்க அத்தை!” என்ற அமுதா தனது புடவையை தூக்கிப் பிடித்தபடி வெற்றியை நோக்கி நடந்தாள். 

அதை கவனித்த வெற்றி அமுதா தன் அருகில் வந்தவுடன் லேசாக கலைந்து இருந்த அவளுடைய சேரியின் pleatsஐ நேராக எடுத்துவிட்டு விட்டு “உனக்கு தான் ஒழுங்கா புடவை கட்டி நடக்கவே தெரியாதுல்ல அப்புறம் எதுக்கு இன்னிக்கி புடவை கட்டிட்டு வர? இப்படி பயந்து பயந்து நடந்து ஏதாவது கல்லு தடுக்கி நீ கீழ விழுந்துட்டா என்ன பண்றது?” என்று அக்கறையுடன் கேட்க, “எப்படி இருந்தாலும் கல்யாணம் எல்லாம் ஆகிட்டா என்ன டெய்லியும் புடவை கட்ட சொல்லி டார்ச்சர் பண்ண தானே போறாங்க! அதுக்கு இப்போல இருந்து நான் டிரைனிங் எடுத்துக்கிறேன்னு நினைச்சுக்கோ வெற்றி. விடு, கண்டுக்காத இத எல்லாம்.” என்ற அமுதா காரின் உள்ளே ஏரி அமர்ந்துவிட்டு டோரை லாக் செய்தாள்.

அவளையே குறுகுறுவென்று பார்த்துக் கொண்டு இருந்த வெற்றி  “கடவுளே.. இவ்ளோ அழகான பொண்ணு சின்ன வயசுல இருந்து என் பக்கத்திலயே வச்சிருந்த. அவ எனக்கு தான்னு நினைச்சு பார்த்து ஆசைப்பட்டு நானும் வளர்ந்துட்டேன்.‌ இப்ப தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி என்னை கட்டிப்பிடிச்சு இந்த கல்யாணத்துல அவளுக்கும் விருப்பம் இருக்கிற மாதிரி நல்லா பேசிட்டு இருந்தா இவ.. இப்ப என்னமோ எதுக்கு இந்த கல்யாணம் நடக்குதுன்னு சலிச்சுக்கிற மாதிரி பேசுறா.. என்னால இந்த அமுதா மனசுக்குள்ள என்ன இருக்குன்னு புரிஞ்சிக்க முடியல. அது எதுவா இருந்தாலும், நீதான் எங்க ரெண்டு பேரையும் கடைசி வரைக்கும் ஒன்னா‌ சந்தோஷமா வெச்சிருக்கணும்.” என்று நினைத்து கடவுளை வேண்டிக் கொண்டு காரை ஸ்டார்ட் செய்து சாமிக்கு பத்திரிக்கையை படைத்து கும்பிடுவதற்காக கோவிலுக்கு சென்றான். 

அதேபோல தான் ஒரு பக்கம் தினேஷுடன் கோர்ட்டுக்கு செல்வதற்காக கிளம்பி தனது காரில் ஏறி புறப்பட்ட விஜய்க்கு அவன் தங்கை சஞ்சனாவிடம் இருந்து கால் வந்தது. அவள் பயத்தில் “அண்ணா ப்ளீஸ் அண்ணா நீங்க சீக்கிரம் வாங்க! உங்கள பாத்தா தான் எனக்கு கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும். அம்மா வேற ரொம்ப முடியலன்னு சொல்றாங்க. அவங்களுக்கு ஏதாவது ஆயிடுமோன்னு நெனச்சாலே எனக்கு பயமா இருக்கு.” என்று துக்கம் தொண்டையை அடைக்க தேம்பி தேம்பி அழுதபடி சொன்னாள். 

வனிதா தன்னை பெற்ற தாய் இல்லை என்றாலும் கூட, அவள் தான் தன் அம்மா தன்னை விட்டுச் சென்ற பிறகு பெரும் அன்புடன் வளர்த்து அவனை ஆளாக்கியது என அவனே நம்பிக் கொண்டிருந்ததால் விஜய்க்கு வனிதாவின் மீது ஒரு தனி பாசம் இருந்தது. அதனால் சஞ்சனா பேசியதை கேட்டவுடன் பதட்டத்தில் கார் ஓட்டிக் கொண்டிருந்த தினேஷை நிறுத்தச் சொன்ன விஜய் “என்ன சஞ்சனா சொல்ற? மம்மிக்கு திடீர்னு எப்படி இப்படி ஆச்சு? சஞ்சய் என்ன பண்றான்? அவன் உன் கூட இருக்கானா? நீ அவன் கிட்ட முதல்ல ஃபோன குடு.” என்று அவசரமான குரலில் சொன்னான். 

கார் ஓட்டிக் கொண்டிருந்த சஞ்சய் “அண்ணா நான் இப்ப டிரைவிங்ல இருக்கேன். அம்மாவ நம்ம எப்பயும் செக் பண்ற டாக்டர் ஒர்க் பண்ற ஹாஸ்பிடலுக்கு கூட்டிட்டு போயிட்டு இருக்கேன். நான் எதுவா இருந்தாலும் உங்க கிட்ட ஹாஸ்பிடல் போயிட்டு பேசுறேன். அப்பா இருந்தா கூட பரவால்ல. நாங்க ரெண்டு பேரும் மட்டும் இருக்கும்போது அம்மாவுக்கு இப்படி உடம்பு சரி இல்லாம போனதுனால எனக்கும் பயமா தான் இருக்கு. ப்ளீஸ் நீங்க சீக்கிரம் ஹாஸ்பிடல் வர ட்ரை பண்ணுங்க அண்ணா.”  என்றவன் விஜயை எதுவும் பேசவிடாமல் ஃபோனை சஞ்சனாவிடம் திருப்பி கொடுத்து விட்டான். 

அவளும் தன் அம்மாவின் மீது இருந்த பாசத்தில் அவள் நடிப்பை உண்மை என நம்பி விஜய் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்று கூட கேட்காமல் பதட்டத்துடன் “அண்ணா எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு அண்ணா. ப்ளீஸ் அண்ணா நீங்க ஹாஸ்பிடல் கிளம்பி வாங்களேன்.. எனக்காக வாங்க அண்ணா ப்ளீஸ். நீங்க எங்க கூட இருந்தா எனக்கு தைரியமா இருக்கும். அவ்ளோ தான் நாங்க ஹாஸ்பிடல் கிட்ட வந்துட்டோம். நீங்களும் சீக்கிரம் வாங்க அண்ணா.” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த அழைப்பை துண்டித்து விட்டாள். 

அதனால் தனது மொபைல் ஃபோனை இறுக்கிப்பிடித்த விஜய் “இப்ப என்ன செய்றது? பாவம் சஞ்சய், சஞ்சனா ரெண்டு பேருமே சின்ன பசங்க தான். இந்த மாதிரி சுச்சுவேஷனை எல்லாம் எப்படி ஹேண்டில் பண்றதுன்னு அவங்களுக்கு தெரியாது. பட் நானும் இப்ப இம்பார்டன்ட்டா கோர்ட்டுக்கு போயிட்டு இருக்கனோ.‌. இப்ப நான் மம்மிய பாக்குறதுக்கு ஹாஸ்பிடல் போறதா? இல்ல கோர்ட்டுக்கு போறதா? 

இந்த final hearingக்கு நான் கோர்ட்டுக்கு போகலைனா அனாமிகா கண்டிப்பா இதையே ரீசனா யூஸ் பண்ணி மறுபடியும் வந்து என் கிட்ட ஒட்டிக்குவா.‌ அப்புறம் நான் இந்த ஒன் இயரா அவளுக்கு டிவோர்ஸ் கொடுக்க கஷ்டப்பட்டது எல்லாம் வீணா போயிரும்.. ச்சே.. இந்த மாதிரி நேரத்துலயா மம்மிக்கு உடம்பு சரியில்லாம போகணும்?” என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். 

அவனது சீரியஸான முகத்தை கவனித்த தினேஷ் “பாஸ்.. என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு? ஏன் திடீர்னு ஒரு மாதிரி ஆயிட்டீங்க?  ஏதாவது புது பிராப்ளம் வந்துருச்சா?” என்று அக்கறையுடன் கேட்க, “அட ஆமா டா‌. மம்மிக்கு உடம்பு சரியில்ல. சஞ்சய், சஞ்சனா ரெண்டு பேரும் அவங்களோட ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் பண்ண கூட்டிட்டு போயிட்டு இருக்காங்க. அவங்க இப்ப என்ன கிளம்பி அங்க வர சொல்றாங்க. அதான் கோர்ட்டுக்கு போறதா இல்ல ஹாஸ்பிடலுக்கு போறதான்னு தெரியாம யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்.” என்றான் விஜய். 

“இதுல என்ன பாஸ் உங்களுக்கு டவுட்? இப்ப நீங்க கண்டிப்பா கோர்ட்ல தான் இருக்கணும். அவங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்னா நான் வேணா ஹாஸ்பிடல் போறேன். அவங்க கூட இருந்து எல்லாத்தையும் பாத்துக்கிறேன். வனிதா மேடம் எப்படி இருக்காங்கன்னு உங்களுக்கு அப்டேட் பண்ணிக்கிட்டே இருக்கேன். அப்புறம் எதுக்கு டென்ஷன்?” ‌ என்று தினேஷ் கேட்க,

“இல்ல டா அப்படி பண்ண முடியாது. நீ போனா அவங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணலாம். பட் அவங்க அண்ணன் நான் அங்க இருக்கிற மாதிரி வராதுல்ல! சஞ்சனா வேற அண்ணா உங்கள பாக்கணும் வாங்க வாங்கன்னு சொல்லி அழுதுட்டே இருக்கா. எனக்கு அவ அழுதது தான் தலையில ஓடிட்டே இருக்கு. என் சஞ்சனாவை நான் அளவிட்டதே இல்ல தெரியுமா? 

‌

‌ அவ அந்த அளவுக்கு எமோஷனல் ஆகி பேசுறான்னா அந்த அளவுக்கு மம்மியோட கண்டிஷன் கிரிட்டிக்கலா இருக்குன்னு அர்த்தம். நான் கோர்ட்டுக்கு போனாலும் என் மைண்ட் எல்லாம் ஹாஸ்பிடல்ல தான் இருக்கும். பேசாம ஒன்னு பண்ணலாம்.. நீ கோர்ட்டுக்கு போ. பின்னாடி வர நம்ம ஆளுங்க கார்ல நான் ஹாஸ்பிடல் போய் மம்மி எப்படி இருக்காங்கன்னு பாத்துட்டு நம்ம கேஷ் ஹியரிங் ஸ்டார்ட் ஆகுறதுக்குள்ள அப்படியே கிளம்பி சீக்கிரம் கோர்ட்டுக்கு வந்துடறேன்.” என்றான் விஜய். 

இதுவரை நன்றாக இருந்த வனிதாவிற்கு விஜய் கோர்ட்டுக்கு செல்லும்போது சரியாக எப்படி உடம்பு சரியில்லாமல் போகும்? என்று பாயிண்டாக யோசித்த தினேஷுக்கு விஜய் இப்போது கோர்ட்டுக்கு செல்வது தான் சரி என்று பட்டது. ஆனால் அவன் தன்னுடைய குடும்ப விஷயத்தில் மிகவும் எமோஷனாக இருப்பான் என்பதால் தான் என்ன சொன்னாலும் அவன் காதில் விழ போவதில்லை என்று நினைத்துக் கொண்ட தினேஷ் “ஓகே பாஸ், பட் நீங்க உங்க கார்லயே ஹாஸ்பிடல் போங்க. நான் ஒரு டாக்ஸி புடிச்சு கூட கோர்ட்டுக்கு போய்க்கிறேன் ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல. பட் நீங்க ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து சீக்கிரம் கிளம்பிடுங்க. கோர்ட்டுக்கு போயிட்டு நான் உங்களுக்கு கால் பண்றேன்.” என்று சொல்லிவிட்டு அவனது காரில் இருந்து இறங்கினான். 

விஜய் ஒரு பக்கம் தனது காரை எடுத்துக் கொண்டு ஹாஸ்பிடலை நோக்கி செல்ல,  தினேஷ் டாக்ஸி பிடித்து கோர்ட்டுக்கு சென்றான். அவர்களுடைய லாயர் டீமில் உள்ளவர்கள் ஏற்கனவே அங்கே ஆஜராகி இருந்தார்கள். 

அதேசமயம் அமுதாவின் குடும்பத்தினர்கள் முதல் பத்திரிக்கையை தங்களுடைய குலதெய்வத்திற்கு படைக்க வேண்டும் என்பதற்காக கோவிலுக்கு சென்று சிறப்பு பூஜையில் ஈடுபட்டு இருந்தார்கள். ஒரு தாம்பூல தட்டில் தேங்காய் பூ பழம் என அனைத்தையும் வைத்து அதன் மீது பத்திரிகையையும், ஆயிரத்தி ஒரு ரூபாய் பணத்தையும் வைத்து பூசாரி இடம் தட்டை கொடுத்தார் மணிகண்டன்.  

‌

அதை பெற்றுக் கொண்ட பூசாரி சாமியிடம் வைத்து பூஜை செய்து ‌ முடித்து மீண்டும் அதை மணிகண்டனிடம் கொடுக்க, தன் மனைவி அன்னபூரணியுடன் சேர்ந்து அதை வாங்கிக் கொண்டார் அவர். பத்திரிக்கை பிரிண்ட் ஆகி வந்துவிட்டது ‌ என்று கேள்விப்பட்டு இருந்தாள் அமுதா. 

அந்த வேலையை எல்லாம் பார்த்தது வெற்றி தான். ஆனால் பத்திரிகை எப்படி இருக்கிறது என்று கூட இப்போது வரை அவள் கண்களில் யாரும் காட்டவில்லை. அதனால் திருமணத்தின் போது நடக்க வேண்டிய பூஜையில் பூசாரி கலந்து கொள்வதைப் பற்றி அன்னபூரணி அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் அருகில் இருந்த அமுதாவிடம் பத்திரிகை அடங்கிய தட்டை ‌ கொடுத்தவுடன் ஆர்வமாக பத்திரிக்கையை கையில் எடுத்து திறந்து பார்த்தாள் அவள். 

அதில் மணமகன் என்ற இடத்தில் கா. வெற்றிச்செல்வன் ‌ என்றும் மணமகள் என்ற இடத்தில் தி. அமுதசுரபி என்றும் போடப்பட்டு இருந்தது. அதை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அமுதாவின் இதயம் ஏனென்று தெரியாமல் ஒரு நொடி கனத்தது. 

– காதல் மலரும்