அத்தியாயம் 39 

விஜய் பசிக்கிறது என்று சொன்னதால் தன்னிடம் அவனுக்கு உணவு வாங்கிக் கொடுக்கும் அளவிற்கு பணம் இல்லை என்று நினைத்து வருத்தப்பட்ட அமுதா அவர்கள் இருந்த கோவிலில் இப்போது திருவிழா நடந்து கொண்டிருப்பதால் கோவில் மண்டபத்தில் நடந்த சமபோதனை பந்தியில் அவனிடம் பர்மிஷன் கேட்காமல் அவன் கையையும், கலைச்செல்வியின் கையையும் பிடித்து உள்ளே வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் சென்று பந்தியில் அமர வைத்து விட்டாள். 

அதனால் கோபத்தில் சிவந்த முகத்துடன் அமர்ந்து இருந்த விஜய் “இரு டி நீ என் படத்துல நடிக்கும்போது உனக்கு சோறு போடாம உன்ன டார்ச்சர் பண்றேன்.. என்னை கூட்டிட்டு வந்து இப்படி லோ கிளாஸ் ஆளுங்க கூட உட்கார வச்சிட்ட இல்ல..!! இதுக்கு நான் உன்னை பழி வாங்காமல் விடமாட்டேன்.” என்று நினைத்து அவளை எரித்து விடுவதைப் போல பார்க்க, “அப்படியெல்லாம் என்ன கோபமா பாக்காதீங்க சார். நான்தான் உங்கள இங்க வந்து உட்கார சொன்னனே.. நீங்க என் ப்ளேஸ்ல உட்கார்ந்துக்கோங்க. நான் கார்னர்ல ஒக்காந்துகிறேன்.” என்று மீண்டும் சொன்னாள் அமுதா.

அப்படியே எழுந்து வெளியில் செல்லலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டு இருந்த விஜய் அவளை புறக்கணித்துவிட்டு சுற்றி முற்றை பார்த்தான். ஒரு இளைஞன் தலைவாழை இலையை கட்டாக கொண்டு வந்து ஒவ்வொரு முன்னேயும் போட்டுவிட்டு செல்ல, அவனைத் தொடர்ந்து இன்னொருவன் அந்த இலையின் மீது தண்ணீர் தெளித்துக் கொண்டே சென்றான். 

அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து ஒருவன் வந்து அதில் லட்டை வைக்க, மற்றொருவன் சூடாக இருந்த சாப்பாட்டை இலையில் வைத்து விட்டு சென்றான். அதைத் தொடர்ந்து சாம்பார், கூட்டு, பொரியல், அப்பளம், வடை, பாயாசம் என்று அனைத்தும் புதிதாக சமைக்கப்பட்டு பிரஷ்ஷாக அவர்களுக்கு பரிமாறப்பட்டது. அந்த உணவில் இருந்து வந்த மனம் அந்த இடம் முழுவதும் பரவி கிடந்தது. 

ஏற்கனவே கொலை பசியில் இருந்த விஜய்க்கு அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் அதை ரசித்து ருசித்து சாப்பிட தொடங்கியதை பார்த்தவுடன், “இது என்ன அவ்வளவு நல்லா இருக்கா என்ன? இப்படி லோக்கல்ல அன்னதானம் போன்ற சாப்பாடு எல்லாம் கண்டிப்பாக கேவலமா தான் இருக்கும். இருங்க எல்லாம் சோத்துக்கு செத்த கும்பலா இருக்கும். அதான் என்னமோ இத பெரிய விஷயமா நினைச்சு இப்படி சாப்பிட்டுட்டு இருக்காங்க!” என்று தோன்ற, அந்த சாப்பாட்டில் கை வைக்க கூட மனம் வராமல் அப்படியே அமர்ந்திருந்தான். 

அப்போது அவன் பார்வை தன் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அமுதாவை நோக்கி செல்ல, அவள் முதலில் இலையில் வைக்கப்பட்ட லட்டை ஒரே வாயில் போட்டு மென்றபடி சாம்பாரில் சாப்பாட்டை போட்டு எப்படி செய்து கொண்டிருந்தாள். லட்டு உள்ளே சென்று கரைந்தவுடன் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு, அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த உளுந்த வடையை எடுத்து சாம்பார் சாப்பாடு இருக்கு அருகில் வைத்து வடையுடன் சாம்பார் சாதத்தை ரசித்து ருசித்து சாப்பிட தொடங்கினாள்‌. 

   அதில் அவளுடைய பின்னிற உதட்டில் சாதம் ஒட்டிக் கொண்டு இருக்க, அதைக் கூட விட்டு வைக்காமல் தன் நாவால் சுத்தப்படுத்தி சேர்த்து சாப்பிட்ட அமுதா அடுத்த சில நொடிகளிலேயே சாம்பார் சாதத்தை கிட்டத்தட்ட காலி செய்து விட்டாள். அவள் கூட்டு பொரியல் என்று அனைத்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வைத்து அந்த விருந்து உணவை ரசித்து சாப்பிடுவதை பார்க்க பார்க்க விஜய்க்கு இருந்த பசியில் வாயில் எச்சில் ஊறியது. 

பசியா கௌரவமா என்று சில நிமிடங்கள் யோசித்துப் பார்த்த விஜய், “முதல்ல இது எப்படி இருக்குன்னு சாப்பிட்டு பார்க்கலாம். ஏதோ திங்கிற அளவுக்கு இருந்தா போனா போய் தொலையுதுன்னு பசிக்கு சாப்பிடலாம்.” என நினைத்து அமுதாவை போலவே முதலில் லட்டை  சாப்பிட்டான். அது அவன் நினைத்ததை விடவே ருசியாக இருந்தது. அதனால் அவன் அதைத் தொடர்ந்து சாம்பார் சாதத்தை பிசைந்து அமுதாவை போலவே அங்கிருந்த உளுந்து வடையுடன் சேர்த்து சாப்பிட அவன் பசிக்கு அந்த உணவு தேவாமிர்தமாக இருப்பதைப் போல அவனுக்கு தோன்றியது.

அடுத்து அடுத்து அவன் கைகள் அவனையும் மீறி அந்த உணவை அவன் வாய்க்குள் தள்ளிக் கொண்டே இருக்க, அமுதாவிற்கு பின் சாப்பிட தொடங்கிய விஜய் அவளுக்கு முன்பே தன் நிலையில் இருந்த சாதத்தை காலி செய்து இருந்தான். அதை கவனித்த அமுதா சாப்பாடு பரிமாறி கொண்டிருந்த அவர்களை பார்த்து “அண்ணா இந்த இலையில சாப்பாடு வச்சு ரசம் ஊத்துங்க. எனக்கும் கொஞ்சம் சாப்பாடு கொண்டு வாங்க.” என்று அவர்கள் தூரமாக இருந்ததாள் கத்தி சொன்னாள். 

விஜய் ஏதேனும் ரெஸ்டாரன்ட் இருக்கு சாப்பிட சென்றால் கூட, வெயிட்டர் தானாக வந்து தன்னிடம் அடுத்து என்ன சாப்பிட வேண்டும் என்று கேட்கும் வரை ஆர்டர் செய்ய மாட்டான். எப்போதும் அவனுடனே ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கும் தினேஷ் தான் அவனுக்கு வேண்டியதை எல்லாம் கேட்டு கேட்டு செய்வான். அத்தகைய சூழலில் வளர்ந்த விஜய்க்கு இப்படி அமுதா கொஞ்சம் கூட கூச்சமே இல்லாமல் இத்தனை பேர் இருக்கும் இடத்தில் ஒரு இளைஞனிடம் இப்படி ரசம் வேண்டும் சாதம் வேண்டும் என்று கேட்பது அவனுக்கு விசித்திரமாக இருந்தது. 

அதனால் இப்போது அவளை மேலும் கீழும் ஏளனமாக பார்த்த விஜய் “நான் இவள பத்தி  விசாரிக்கும்போது இந்த ஊர்ல இவளோட ஃபேமிலி கொஞ்சம் பெரிய ஆளுங்க தான்னு சொன்னாங்க. பட் இவளும் இந்த கூட்டத்தில ஒருத்தி தான் போல.. அதான் ஓசி சோருக்கு இப்படி அலையுறா…!!” என்று நினைக்க, அந்த கேப்பில் அவன் இலையில் சூடான சாதம் மீண்டும் பரிமாறப்பட்டு இப்போது ரசம் ஊற்றப்பட்டது. 

அவ்வளவு நேரம் தனக்கு சாப்பாடு போட சொன்ன அமுதாவை கேவலமாக பார்த்துக் கொண்டு இருந்த விஜய் அந்த சூடான ரசத்தின் மனம் அவனுடைய நாசிகளுக்குள் நுழைந்த பிறகு அவளை கண்டு கொள்ளாமல் அப்பளத்துடன் ரச சாதத்தை கொஞ்சம் பொரியலுடன் சாப்பிட்டு முடித்தான். அதன் பிறகு அவர்கள் எதையும் மிச்சம் வைக்காமல் தொடர்ந்து சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு இறுதியாக கையில் பாயாசக் கப்புடன் கை கழுவ எழுந்து சென்றார்கள். 

விஜயை பத்திரமாக கூட்டத்தில் இருந்து வெளியே கலையுடன் அழைத்து சென்றுவிட்ட அமுதா “சார் நீங்க ஸ்டே பண்ணி இருக்குற பிளேஸ் எங்க இருக்குன்னு சொல்லுங்க. நான் உங்கள ஆட்டோல ஏத்தி விடுறேன். அப்படியே நானும் வீட்டுக்கு கிளம்பனும். நான் கிளம்பி வந்து ரொம்ப நேரம் ஆகுது வீட்டில் தேடிட்டு இருப்பாங்க‌. லேட்டா போன திட்டுவாங்க.” என்று சொல்ல, அவளை மேலும் கீழும் பார்த்த விஜய் “இன்னைக்கு காலையில இருந்து நீ இவ்வளவு பண்ணதுக்கு அப்புறமா உன்ன நம்பி நான் உன் கூட வருவேன் நினைக்கிறாயா? யாரைக் கேட்டு நீ அந்த மாதிரி ஒரு இடத்துக்கு என்ன கூட்டிட்டு போய் சாப்பிட வச்ச? யாராவது என்னை கண்டு பிடிச்சு இருந்தா எனக்கு எவ்ளோ பெரிய ப்ராப்ளம் வந்திருக்கும் தெரியுமா? நீயும் அவங்களை மாதிரி லோ கிளாஸ் ஆளு தானே அதனால தான் உனக்கு இதோட சீரியஸ் நஸ் புரிய மாட்டேங்குது. எனக்கு அப்பவே வந்த கோபத்துக்கு உன்னை நல்லா திட்டி விட்டிருப்பேன். 

நம்மளே அப்படி ஏதாவது பண்ணி மத்தவங்களைட அட்டென்ஷன் நம்ம மேல வர்ற மாதிரி பண்ணிட கூடாதுன்னு தான் அமைதியா இருந்தேன். அதுக்குன்னு ஓவர் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிறியா நீ? நீ இவ்ளோ பண்ணியும் நான் எப்படி உன் கூட வருவேன்னு நீ நம்புற? என் கண்ணு முன்னாடியே நிக்காத ஒழுங்கா இங்க இருந்து போயிரு.” என்று கோபமாக சொன்னான். 

அவனது கூர்மையான வார்த்தைகளால் மனம் உடைந்த அமுதா கலங்கிய கண்களுடன் “நான் இந்த ஊரிலேயே பிறந்து வளர்ந்தவ சார். அங்க சாப்பாடு நல்லா தான் இருக்கும். அந்த நம்பிக்கையில தான் உங்களை கூட்டிட்டு போனேன். நீங்க பசிக்குதுன்னு சொன்னீங்க. அந்த டைம்ல எனக்கு உங்களை வேற எங்க கூட்டிட்டு போய் சாப்பிட வைக்கிறதுன்னு தெரியல. அதான் இப்படி பண்ணேன்‌. ஆல்ரெடி நானே நிறைய கஷ்டத்துல இருக்கேன். நீங்க வேற இப்படி எல்லாம் பேசி மனச கஷ்டப்படுத்தாதீங்க.

நான் பண்ணது உங்களுக்கு தப்புன்னு தோணுச்சுன்னா என்ன மன்னிச்சிடுங்க ப்ளீஸ்! அண்ட் எனக்கு நீங்க பண்ணது பெரிய உதவி அத நான் எப்பவும் மறக்க மாட்டேன். சாகுற வரைக்கும் நான் உங்களுக்கு அதுக்காக கடன் பட்டு இருக்கேன். உங்களுக்கு ஏற்கனவே உடம்பு சரியில்ல. சோ என்னால உங்கள தனியா விட்டுட்டு போக முடியாது சார். உங்க அசிஸ்டன்ட் தினேஷ் சாருக்கு கால் பண்ணி வர சொல்லுங்க. அவர் வந்த உடனே நான் இங்க இருந்து உங்கள் டிஸ்டர்ப் பண்ணாம கிளம்பறேன். பட் அதுவரைக்கும் அந்த ஸ்கூல் வாசல்ல போய் உட்கார்ந்து நம்ம வெயிட் பண்ணலாமே!” என்று உடைந்த குரலில் கேட்க, 

அவள் அப்படி பாவமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அழுது கொண்டே கேட்பதை அவனால் பொறுத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. ஏனோ இந்த சிறிய பெண்ணிடம் அவனால் தொடர்ந்து கோபமாக இருக்க முடியவில்லை. அதனால் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் அமைதியாக அவள் சொன்னதைப்போல ஸ்கூல் வாசலில் மரத்தடியில் உள்ள திட்டில் சென்று அமர்ந்து தினேஷுக்கு கால் செய்தான். 

அவன் அருகில் சென்று அமுதாவும் கலைச்செல்வியும் இரண்டு தூண்கள் போல என்னவோ அவனுக்கு தாங்கள் தான் பாதுகாப்பு என நினைத்து கெத்தாக நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அமுதாவை அடையாளம் கண்டு கொண்ட சிலர் அவளிடம் குசலம் விசாரித்துவிட்டு இந்த பையன் யார் என்று கேட்க, அவளும் ஏற்கனவே முடிவு செய்து வைத்திருந்ததை போல அவன் வெற்றி என்று பொய் சொன்னாள்.

காலையில் இருந்து இவள் நடத்தும் அனைத்து கிராமங்களையும் பார்த்து பார்த்து சலித்து போய் இருந்த விஜய் “for the first time in my life நான் இப்படி ஒரு பொண்ண பாக்குறேன். ஆக்டர் ஆகுறதுக்கு இவளுக்கு எல்லா திறமையும் இருக்கு. அப்படியே தத்ரூபமா எவ்ளோ அழகா பொய் சொல்லி நடிக்கிறா! எனக்கு மட்டும் உண்மை என்னன்னு தெரியலன்ன் நானே இவ சொல்லுற பொய்யை எல்லாம் நம்பி இருப்பேன். என்ன விட பெரிய நடிப்புக்காரி இவ!” என்று நினைத்தான். 

சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு அங்கே தினேஷ் வந்துவிட, அவனுடன் காரில் விஜய்யை ஏற்று அனுப்பிய அமுதா ஒரு ஆட்டோ பிடித்து கலைச்செல்வியின் வீட்டிற்கு சென்று அவளை அங்கே இறக்கிவிட்டு அதே ஆட்டோவில் தன் வீட்டிற்கு சென்று இறங்கினாள். அவள் வீட்டிற்குள் நுழையும்போது நடு வீட்டில் அவளுடைய குடும்பத்தினர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக கூடி அவளுக்காகவே காத்திருப்பதை போல அவளை பார்த்தபடி நின்று இருந்தார்கள். 

அதைப் பார்த்தவுடனேயே இங்கே ஏதோ சரி இல்லை என்று நினைத்த அமுதா அப்படியே நைசாக கலந்து கொண்டு தனது ரூமிற்கு செல்ல முயற்சி செய்ய, “ஏய் அமுதா நில்லு டி! நாங்க இத்தனை பேர் இங்க இவ்வளவு நேரமா உனக்காக காத்து கிடந்துட்டு இருக்கோம்..  ஃபோனை கூட எடுக்காம ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணிட்டு இவ்வளவு நேரம் எங்க டி போயிட்டு சுத்திட்டு வர்றவ?” என்று வெற்றியின் அம்மா அவளை பார்த்து கேள்வி கேட்டார். 

– காதல் மலரும்