அவனின் மஞ்சத்தில் தேன்மொழி CH 171

அத்தியாயம் 171

தேன்மொழி தனக்கு மனசே சரியில்லை என்று சோனியாவிடம் சொல்ல, பூசாரி அர்ச்சனை செய்து கொடுத்த பூவை அவள் தலையில் வைத்து விட்ட ஜானகி “நம்ம என்ன நினைக்கிறோமோ அது தான் நடக்கும் தேன்மொழி. அதுக்கு தான் நல்லதே நினைக்கணும்னு சொல்றாங்க. அதுவும் பிரக்னண்டா இருக்குற பொண்ணு இவ்ளோ நெகட்டிவ்வா பேசலாமா?

சுத்தி என்ன நடந்தாலும், கடைசியில எல்லாமே சரியாயிடும் நல்லபடியா மாறும்னு நீ நம்புனா, அதே மாதிரியே நடக்கும். நீ எதுக்காக இப்படி யோசிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரியல. பட் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நீ நம்பலாம். என் பையன் ‌அர்ஜுன் உன் கூட இருக்கிற வரைக்கும் உனக்கு எதுவும் ஆகாது. அவன் உன்னையும் உன் வயித்துல வளர்ற குழந்தையையும் பத்திரமா பாத்துப்பான்.” என்றாள்.

“அர்ஜுன் என்ன நல்லா பாத்துகுவாருன்னு எனக்கு தெரியும் அத்தை. பட் அவரையே அசந்த நேரத்துல ட்ராப் பண்ணி அவ்ளோ பெரிய பிரச்சனையில மாட்டி விட்டுட்டாங்களே.. இத்தனைக்கும் இது எல்லாமே நம்ம வீட்டுக்குள்ள நடந்து இருக்கு.

என்ன தான் நம்ம கேர்ஃபுல்லா இருந்தாலும் நம்ம கையை மீறி நடக்கிற விஷயத்தை நம்மளால என்ன பண்ணி மாத்த முடியும்? அதை நினைச்சா தான் எனக்கு பயமா இருக்கு.” என்று நினைத்த தேன்மொழி தனது பயத்தை வெளிக்காட்டி ஜானகியையும் பதட்டப்பட வைக்க வேண்டாம் என நினைத்து “சரிங்க அத்தை, இனிமே நான் பாசிட்டிவா யோசிக்கிறேன்.” என்று சொல்லிவிட்டு அவர்களுடன் நடக்க தொடங்கினாள்.

கோவிலுக்கு வெளியே கூட்டமாக இருந்ததால் அருகில் கார் நிறுத்த இடம் இல்லை என்பதால் கோவிலுக்கு பின் புறத்தில் டிரைவர் அவர்களது காரை பார்க் செய்து வைத்திருந்தான். அதனால் அந்த இடத்பேசியவாறு அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசியவாறு நடந்து சென்று கொண்டு இருந்தார்கள்.‌ ‌

அவர்களுக்கு முன்னேயும் பின்னேயும் கருப்பு யூனிஃபார்மில் கையில் துப்பாக்கியுடன் பாடிகார்டுகள் சென்று கொண்டு இருந்தார்கள். அதனால் அந்த பக்கமாக சென்ற பொதுமக்கள் அனைவரும் அந்த காட்சியை ஆச்சரியமாக பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்.

அப்போது யாரும் எதிர்பார்க்காத விதமாக அங்கே கரண்ட் கம்பத்தில் இருந்த ஸ்ட்ரீட் லைட் அப்படியே கம்பம் முறிந்து பாதி கம்பத்துடன் கீழே சாய்ந்தது. சாலை ஓரத்தில்  நடந்து வந்து கொண்டு இருந்த தேன்மொழியின் மீது விழுவதற்காக அந்த அரைக்கம்பம் லைட்டுடன் காத்திருந்தது.

அந்நேரம் சரியாக அதை அவளுக்கு அருகில் வந்து கொண்டு இருந்த சியாவின் அம்மா சோனியா கவனித்து விட்டு “சியா!” என்று சத்தமாக கத்தியபடி தேன்மொழியின் முதுகில் கை வைத்து அவளை முன்னே லேசாக தள்ளினாள்.

அதைக் கண்டு பதறிய ஜானகியும் அவசரமாக முன்னே ஓடச் செல்ல, பாதுகாப்பிற்காக அவர்களுக்கு அருகில் வந்து கொண்டிருந்த ஆட்கள் சீரிப் பாய்ந்து தேன்மொழியை கீழே விழாமல் பிடித்துக் கொண்டு அவளை முன்னே இழுத்துக் கொண்டார்கள். இதற்கிடையில் சோனியாவின் மீது அந்த உடைந்த கரண்ட் கம்பம் விழுந்தது.

அந்தக் கம்பம் அருந்து விழும்போது அதனுடன் இணைக்கப்பட்டு இருந்த கரண்ட் வயரும் துண்டிக்கப்பட்டு இருந்ததால் நல்லவேளையாக சோனியாவின் மீது கரண்ட் பாயவில்லை. ஆனால் அவ்வளவு பெரிய இரும்பு கம்பம் லைட்டுடன் விழுந்ததில் அவளது தலையில் அடிபட்டு ரத்தம் வந்தது.

அதைப் பார்த்து பதட்டமடைந்த தேன்மொழி “அம்மா!” என்று தன்னையும் அறியாமல் சத்தமாக கத்தியபடி சோனியாவை நோக்கி ஓடி சென்றாள். இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த சோனியாவை பார்த்தவுடன் அவள் இதயமே நின்று விடுவதைப் போல இருந்தது.

இப்போது சோனியாவிற்கு நடந்தது அவளுக்கு நடக்க வேண்டியது என நினைக்கும் போதே, தனது நிலை என்னவாகும் என்று யோசிப்பதை விட தனது குழந்தை? அதன் நிலைமை? என்று யோசித்த தேன்மொழிக்கு பதட்டத்தில் தலை சுற்றி மயக்கமே வந்துவிட்டது.

அங்கே அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த ஜானகிக்கு பாவம் கையும், ஓடடவில்லை காலும் ஓடவில்லை. அழுது கொண்டே “ஐயோ கடவுளே! இப்ப தானே திருப்தியா உன்னை கும்பிட்டு வந்தோம்.. அதுக்குள்ள ஏன் இப்படி எல்லாம் பண்ணி மறுபடியும் மறுபடியும் எங்களுக்கு கஷ்டத்தை கொடுக்கிற?” என்று புலம்பிய ஜானகி அவர்கள் அருகில் சென்று தனது ஆட்களை வைத்து விழுந்து கிடந்த மின்சாரக் கம்பத்தை அகற்ற முயற்சி செய்தாள்.

அந்த சம்பவம் பொது இடத்தில் நடந்ததால் உடனே கூட்டம் கூடியது. அங்கே இருந்த பொதுமக்கள் கூட அவர்களுக்கு உதவினார்கள். தேன்மொழியின் முகத்தில் ஜானகி தண்ணீர் தெளித்து பார்த்தும் அவளுக்கு மயக்கம் தெரியாதாதல் ஒரு காரில் அவளையும், இன்னொரு காரில் சோனியாவையும் தூக்கி போட்டுக் கொண்டு அருகில் உள்ள மருத்துவமனையை நோக்கி பறக்க தொடங்கினாள்.

செல்லும் வழியில் அவள் அர்ஜுனிற்கும் கால் செய்து விஷயத்தை சொன்னாள். அவர்களுடன் சென்ற பாடிகார்டுகள் வீட்டில் உள்ள செக்யூரிட்டி டீமிற்கு இன்ஃபார்ம் செய்ததால், விஷயம் ஒவ்வொருவரின் மைக்கேல் மூலமாக சுனிலுக்கும் தெரிய வந்தது.

நடந்ததை கேள்விப்பட்டவுடன் அவனையும் மீறி அவன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வர, அவனது மூளை சற்று முன் அவனுக்கு வந்த மெசேஜ் பற்றி யோசிக்க தோக்கியது. இப்போது தான் நிலவரத்தின் தீவிரமே அவனுக்கு விளங்கியது. உடனே தனது மொபைல் ஃபோனை கையில் இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்ட சுனில் “நான் என் டாடிக்கு கால் பண்ணிட்டு வந்துடறேன்.” என்று சொல்லிவிட்டு தனியாக சென்றான்.

குழந்தைகளிடம் இப்போதைக்கு விஷயத்தை சொல்ல வேண்டாம் என்று நினைத்த மைக்கேல் அவர்களிடம் அர்ஜுன் அவர்களை உடனே வீட்டுக்கு கிளம்பச் சொன்னதாக மட்டும் சொல்லி சித்தார்த்தையும், ஆருத்ராவையும் காருக்கு அழைத்து சென்றான்.

தனக்கு மெசேஜ் வந்த நம்பருக்கு கால் செய்து பார்த்தான் சுனில். ஆனால் அவன் எத்தனை முறை முயற்சி செய்து பார்த்தும் அந்த எண்ணுக்கு கால் செல்லவில்லை. ஆனால் அதற்கு பதிலாக மெசேஜ் வந்தது.

கோபத்தில் சிவந்த முகத்துடன் அதை திறந்து பார்த்தான் சுனில். அதில் “சாரி ப்ரோ! இப்படி நடக்கும்னு நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல. நாங்க தேன்மொழிக்கு போட்ட ஸ்கெட்ச்ல உங்க அம்மா நடுவுல வந்துட்டாங்க. அவங்க எதுக்காக இவளை காப்பாத்தணும்னு நினைக்கிறாங்கன்னு தெரியல.

அவங்க மட்டும் வரலனா, அவங்களுக்கு இப்ப நடந்தது எல்லாம் தேன்மொழிக்கு நடந்து கண்டிப்பா அவ வயித்துல வளர்ற அந்த குழந்தை பொறக்குறதுக்கு முன்னாடியே மேலே போய் சேர்ந்திருக்கும்.‌ உங்க அம்மாவுக்கு ஏதாவது ஆயிடுமோன்னு நினைச்சு நீங்க பயப்பட வேண்டாம். எங்களுக்கு தெரிஞ்சு, அவங்களுக்கு சிவியர் இஞ்சூரி இல்ல. சீக்கிரம் அவங்க சரியாயிடுவாங்க. அகைன் இன்னொரு பிளான் பண்ணும்போது கண்டிப்பா உங்க கிட்ட ஒரு தடவை நான் இன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டு பண்றேன். சோ உங்க ஆளுங்க யாரும் குறுக்க வராம நீங்க பாத்துக்கலாம்.

இப்ப நடந்ததுக்கு காம்பன்ஷேஷனா நீங்க என்ன கேட்டாலும் அதை உங்களுக்கு செஞ்சி தர்றத்துக்கு நாங்க ரெடியா இருக்கோம். இந்த விஷயத்துல எங்க மேல எந்த தப்பும் இல்ல. So don’t mistake us.” என்று போட்டிருந்தது.

அதை படித்து பார்த்து ஆத்திரத்தில் பொங்கிய சுனில் தனது மொபைல் ஃபோனை தூக்கி அடித்து உடைத்து விட்டு அவனது கண்ணீரை துடைத்தவாறு பார்க்கிங் ஏரியாவிற்கு சென்றான். அவனது முகம் வாட்டமாக இருப்பதை கவனித்த ஆருத்ரா “ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க? எல்லாம் ஓகே தானே?” என்று கேட்க,

“ம்ம்.. நான் ஓகே தான் பேபி. வரும்போது என் ஃபோன் தெரியாம கீழே விழுந்துருச்சு. கூட்டத்துக்குள்ள என்னால அதை கண்டுபிடிச்சு எடுக்க முடியல. அதான் கொஞ்சம் டென்ஷனா இருக்கு. வேற ஒன்னும் இல்ல.” என்று அவளிடம் சொன்ன சுனில் மைக்கேலிடம் “எனக்கு கொஞ்சம் வெளிய போக வேண்டிய வேலை இருக்கு. நீங்க என்ன மெயின் ரோட் கிட்ட இறக்கிவிட்டு இவங்கள வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போய் விடுங்க.” என்றான்.

பதிலுக்கு அவனிடம் எதுவும் கேட்காமல் “ஓகே சார்!” என்ற மைக்கேல் கரை ஓட்ட தொடங்கி விட, அவன் அருகில் அமர்ந்து இருந்த மீரா “என்ன ஆச்சு சார்? ஏதாவது பிராப்ளமா? நீங்க எப்பவுமே உங்க முகத்துல எக்ஸ்பிரஷன் எதையும் காட்ட மாட்டீங்க. ஆனா அவரைப் பார்த்தாலே ஏதோ பிரச்சனைன்னு நல்லா தெரியுது.

நைட்டு வரைக்கும் இங்கயே இருக்கிற மாதிரி பிளான் பண்ணிட்டு நம்ம வந்து கொஞ்ச நேரம் கூட ஆகல. அதுக்குள்ள அர்ஜுன் சார் ஏன் கிளம்ப சொன்னாரு?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.‌
‌
மைக்கேலின் மனதிற்குள் ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடிக் கொண்டிருந்ததால் அவன் அவளுக்கு பதில் சொல்லும் மனநிலையில் இல்லை. “சர்வன்ட் கிட்ட கான்ஃபிடன்ஸியலான மேட்டர் எதையும் ஷேர் பண்ண மாட்டாங்கன்னு தெரியாதா உனக்கு? எதுக்கு நோண்டி நோண்டி எல்லாத்தையும் கேட்டுட்டு இருக்க? உன் வேலை என்னமோ அத மட்டும் பாரு.” என்று கடுகடுவென்று முகத்தை வைத்துக் கொண்டு மைக்கேல் சொல்ல, அவன் பேச்சில் தான் அவமானப் படுத்தப்பட்டதாக உணர்ந்த மீரா உடனே கண்கள் கலங்க “சாரி சார்! ஏதோ அக்கறையில தெரியாமல கேட்டுட்டேன். நான் கேட்டது தப்பு தான் என்ன மன்னிச்சிடுங்க.” என்று உடைந்த குரலில் சொன்னாள்.

மீண்டும் வருவாள் 💕

(என்னை மறக்காமல் பிரதிலிப்பியில் ஃபாலோ செய்யுங்கள் மற்றும் நமது தேனருவி தமிழ் நாவல்ஸ் facebook குரூப்பில் இணையுங்கள் ❤️)