அவனின் மஞ்சத்தில் தேன்மொழி CH 141

அத்தியாயம் 141

தான் தேன்மொழியை காதலிப்பதால் ‌ சியாவின் மீது தனக்கு இருந்த காதல் மறைந்து விட்டதா? இன்னும் சியாவை நினைத்தால் அவள் பிரிவை எண்ணி தன் மனம் வலிக்கிறதே.. அப்படி என்றால் இன்னும் தனக்கு தேன்மொழியின் மீது முழுவதாக காதல் வரவில்லையா? என்று யோசித்து குழம்பிய அர்ஜுன் அதைப்பற்றி பிரிட்டோவிடம் கேட்கிறான்.

ஒரு நொடி அவன் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் திடுதிருவென்று விழித்த பிரிட்டோ பின் அவனுக்கு ஏதோ ஒன்று ஞாபகம் வந்ததனால் கண்கள் கலங்க, “நீங்க இப்ப இப்படி எமோஷனல் ஆகி பேசுறதுனால நான் உங்க கிட்ட இத சொல்லணும்னு நினைக்கிறேன் chief! கிலாராவோட ஹெல்த் கண்டிஷன் பத்தி உங்களுக்கு நல்லா தெரியும்.

எங்களுக்கு மேரேஜ் ஆன உடனே அவ என் கிட்ட ஒருவேளை எனக்கு ஏதாவது ஆகிட்டா, நீ என்ன பத்தியே யோசிச்சிட்டு இருக்காம வேற ஒரு பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு அவ கூட குழந்தைக்கு பெத்துக்கணும் அது தான் என் கடைசி ஆசைன்னு  சொல்லி பிராமிஸ் வாங்கிட்டா.

இப்ப வரைக்கும் அவ சொன்னதை என்னால ஏத்துக்கவே முடியல. என்னால எப்படி அவளோட இடத்துல இன்னொரு பொண்ணை வச்சு பார்க்க முடியும்? அது எல்லாம் நடக்காதுன்னு தோணும். ஆனா உங்க விஷயத்துல சியா மேடம் இப்ப உயிரோட இல்ல. நீங்க நார்மல் ஆகி சுச்சுவேஷனை அடாப்ட் பண்றதுக்குள்ள உங்களுக்கும் தேன்மொழிக்கும் மேரேஜ் ஆயிடுச்சு.

நீங்க சித்தார்த் கிட்ட சொன்னது தான். சியா மேடம் உங்க wife-ன்னா, அப்ப தேன்மொழி மட்டும் யாரு? அவங்க ரெண்டு பேருமே உங்களுக்கு ஈக்குவலி இம்பார்ட்டண்ட் தானே.. ஒருவேளை சியா மேடம் உயிரோட இருந்திருந்தா,  தேன்மொழி உங்க லைஃப்ல வந்திருக்க மாட்டாங்க. இப்ப எல்லாமே நடந்து முடிஞ்சிடுச்சே chief!

உங்களுக்கு தேன் மொழிய பிடிச்சிருக்கு. நீங்க அவங்க கூட சேர்ந்து வாழ ஆரம்பிச்சிட்டீங்க. இப்ப உங்க ரெண்டு பேருக்கும் குழந்தையும் பொறக்க போகுது. இந்த டைம்ல நீங்க இப்படி ஒரு கன்பியுஷன்ல இருக்கிறதே தேவையில்லாதது தான். சித்தார்த் மட்டும் உங்கள அப்படி கொஸ்டின் பண்ணலேன்னா நீங்க இப்படி யோசிக்கவே மாட்டீங்கல்ல.. அப்புறம் என்ன chief?

சியா மேடம் உங்க மேல ரொம்ப லவ் வச்சிருந்தாங்க. உங்களுக்காக அவங்க என்ன வேணாலும் பண்ண ரெடியா இருந்தாங்க. அவங்களும் கிளாரா மாதிரி தான். அதான் அந்த மாதிரி ஒரு சிச்சுவேஷன்லையும் உங்களுக்காக ரிஸ்க் இருக்குன்னு தெரிஞ்சும் வந்தாங்க. இப்ப கிளாரா நினைக்கிற மாதிரி அவங்க உங்க லைஃப்ல இல்லாத டைம்ல நீங்க தனியா, உங்களுக்குன்னு ஒருத்தர் இல்லாம கஷ்டப்படக் கூடாதுன்னு தான் சியா மேடமும் கண்டிப்பா நினைப்பாங்க.” என்றான் பிரிட்டோ.

அவன் பேச பேச அவன் மனதிற்குள் ஒருவேளை கிளாரா தன்னை விட்டு பிரிந்து சென்று விட்டால் தனது நிலைமை என்னவாகும் என்ற கேள்வி சுற்றிக் கொண்டிருந்ததால் அவன் இதயம் கனத்தது.‌ இப்போது பிரிட்டோ சொன்ன கோணத்தில் யோசித்துப் பார்த்தேன் அர்ஜுன் “இது வேணா உண்மை தான். தேன்மொழி என் மேலயும், சித்தார்த், ஆருத்ரா மேலையும் ‌ உண்மையான பாசத்தோட இருக்கா. அது எங்களை விட தூரத்தில இருந்து பார்க்கிற சியாவுக்கு நல்லா தெரியும் தானே! சோ கண்டிப்பா தேன்மொழி மாதிரி ஒரு பொண்ணை அவளுக்கும் பிடிக்கும். மறுபடியும் உடைஞ்சு போன இந்த ஃபேமிலி தேன்மொழியால ஒன்னு சேர்ந்து சந்தோஷமா வாழ்ந்தா என் சியாவும் கண்டிப்பா சந்தோசப் படுவா. பட் இத சித்தார்த்துக்கு நான் என்ன சொல்லி புரிய வைக்கிறது?” என்று நினைத்து பெருமூச்சு விட்டான்.

சித்தார்த், ஆருத்ரா இருவரும் தங்கள் முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொண்டு சோகமே உருவாக காரின் பின் சீட்டில்  ஜானகியின் அருகில் அமர்ந்திருக்க, அவள் என்னென்னமோ சொல்லி தனது பேரக்குழந்தைகளை சமாதானப்படுத்த போராடிக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் ஜானகியின் ஒரு வார்த்தை கூட அவர்கள் இருவரின் காதுகளுக்குள் செல்லவில்லை. யார் என்ன சொன்னாலும் கேட்க மாட்டோம் என்ற ரீதியில் அப்படி அடம்பிடிக்கும் குழந்தைகளை என்ன செய்து சமாதானப்படுத்துவது? என அங்கிருக்கும் ஒருவருக்கும் புரியவில்லை.

இப்படியே அனைவரும் ஆளுக்கு ஒரு மனநிலையில் எப்படியோ சில நிமிட பயணத்திற்கு பிறகு அவர்கள் வசிக்கும் அரண்மனை வீட்டிற்கு சென்று சேர்ந்தார்கள். ஏ.கே பேலஸ் என்ற தங்க வளைவு அவர்களை வரவேற்க, கனத்த இதயத்துடன் பார்க்கிங் ஏரியாவில் நின்ற காரில் இருந்து அனைவரும் கீழே இறங்கினார்கள்.

அர்ஜுன் ஏதோ குற்றம் செய்துவிட்டு தனது பெற்றோர்களிடம் மாட்டிக் கொண்ட குழந்தை போல பாவமாக இப்போது தன் குழந்தைகள் இருவரையும் பார்த்தான். சித்தார்த்தை அவன் அடித்திருந்ததால் ஆருத்ரா அவனை ஒரு முறை பயத்துடன் பார்த்துவிட்டு தன் அண்ணனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அவனுடன் நடக்க தொடங்கி விட, “ஆருத்ரா.. சித்தார்த்.. நில்லுங்க. தனியா ரெண்டு பேரும் எங்க போறீங்க? இருங்க நானும் வரேன்.” என்றபடி ஜானகி ஓட்டமும் நடையுமாக அவர்களை பின் தொடர்ந்து சென்றாள்.

நள்ளிரவு நேரத்தில் குழந்தைகள் இருவரும் கார்டன் ஏரியாவில் நடந்து சென்று கொண்டிருக்க, அவர்கள் எங்கே செல்கிறார்கள் என்று புரிந்து கொண்ட ஜானகி “அட சித்தார்த் ஆருத்ரா.. ஏன் இப்படி நான் சொல்றத கேட்காம அடம் பிடிச்சுகிட்டு ஏன்  இருக்கீங்க? இந்த ராத்திரி டைம்ல அங்க எல்லாம் போகக் கூடாது.

நீங்க உங்க மம்மியை பார்க்கணும்னு சொன்னதுனால தானே நாங்க இவ்ளோ தூரம் உங்களை கூட்டிட்டு வந்தோம்.. மார்னிங் வரைக்கும் உங்களால வெயிட் பண்ண முடியாதா? வந்து தூங்குங்க வாங்க. நம்ம மார்னிங் சீக்கிரமா இங்க வந்து பார்க்கலாம்.” என்றபடி குழந்தைகளின் பின்னே சென்றாள்.

“இல்ல பாட்டி எனக்கு இப்பவே மம்மிய பாக்கணும்.” என்ற சித்தார்த் பிடிவாதமாக சொல்லிவிட்டு தொடர்ந்து ஆருத்ராவின் கையைப் பிடித்தபடி சியாவின் சமாதி இருக்கும் அவர்களது பரந்து விரிந்த தோட்டத்தின் இறுதிப் பகுதியை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தான். ஆங்காங்கே எரிந்து கொண்டு இருந்த லைட்டுகளின் வெளிச்சத்தில் கொஞ்சம் கூட பயமில்லாமல் தனது அம்மாவை சமாதியிலாவது சென்று பார்க்கலாம் என்ற ஒரே எண்ணத்தில் அவர்கள் இருவரும் சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.

அர்ஜுனும் அவர்களைப் போலத் தான் சியாவை பற்றிய சிந்தனைகளில் மூழ்கி இருந்தான். அவனுக்கு தன் மனதில் இருப்பதையெல்லாம் இப்போதே சியாவிடம் கொட்டி தீர்க்க வேண்டும் போல இருந்தது. அதனால் தன் அம்மாவை வீட்டிற்குள் செல்ல சொன்ன அர்ஜுன் “நான் அவங்கள பார்த்துக்கிறேன்.” என்றான்.

“இதுக்கு தான் வீட்டுக்குள்ள சமாதி எல்லாம் வைக்க கூடாதுன்னு உன் கிட்ட அத்தனை தடவ  சொன்னேன் அர்ஜுன். நீ அடிப்பட்டு கோமாவுக்கு போற சூழ்நிலையில இருக்கும் போது கூட மயக்கம் போடறதுக்கு முன்னாடி சியாவை இங்க தான் புதைக்கணும்னு சொல்லிட்ட.. ஆகாஷும் நான் சொல்றத கேட்காம இங்க அவளை புதைச்சு வச்சுட்டான்.

அன்னைக்கு அதை மட்டும் சித்தார்த் பாக்காம இருந்திருந்தா இப்ப இந்த பிரச்சினையே வந்திருக்காது. எனக்கு நெனச்சாலே மனசே ஆர மாட்டேங்குது. எல்லாம் சரியா போய்ட்டு இருந்துச்சு. ஆருத்ராவும் சித்தார்த்தும் எவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்தாங்க.. உங்களோட பிடிவாதத்தினாலயும், அந்த ஜூலி நடுவுல பூந்து எல்லாத்தையும் உளறி வச்சதனாலயும் இப்ப எல்லாம் நாசமா போச்சு. என்னமோ பண்ணுங்க போங்க!” என்று ஆற்றாமையுடன் அர்ஜுனிடம் புலம்பிவிட்டு பிரசாத்துடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள் ஜானகி.

இளம் கன்று பயம் அறியாது என்பதைப் போல அந்த நடுநிசி நேரத்தில் குழந்தைகள் சியாவின் கல்லறையை நோக்கி நடந்து செல்வதை பார்த்த அர்ஜுன் “என் சியா அவளோட குழந்தைகளையும், என்னையும் என்ன பண்ணப் போறா? ஏற்கனவே அவ என்னை விட்டு ரொம்ப தூரமா போயிட்டா. இறந்ததுக்கு அப்புறமும் அவளை இன்னும் நாம் ஒதுக்கி வைக்கணுமா மம்மி?” என்று தனக்குத் தானே கேட்டுக் கொண்டு தானும் சியாவின் கல்லறையை நோக்கி நடக்க தொடங்கினான்.

அந்த இடமே மயான அமைதிகள் இருக்க, அவர்கள் மூவரும் சியாவின் கல்லறையை நெருங்க நெருங்க, அந்த இடம் முழுவதும் இருந்த பலவண்ண மலர்களின் வாசம் ஒன்று சேர்ந்து அங்கே பலத்த நறுமணம் வீசியது. சிறிது நேரத்திற்கு முன் மழை பெய்திருந்ததால், காற்றின் ஈரப்பதத்தோடு அந்த நறுமணம் கலந்து அந்த சூழ்நிலையை கொஞ்சம் விசித்திரமாக மாற்ற, ஆருத்ராவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு இரண்டு மூன்று மலர் வளையங்களை தாண்டி சியாவின் கல்லறைக்குள் நுழைந்த சித்தார்த் “மம்மி!” என்று கத்தியபடி உள்ளே ஓடினான்.

அங்கே ஒரு மேடையில் பளிங்கு கற்களால் கட்டப்பட்டு அதன் நான்கு முனைகளிலும் ஆங்காங்கே தங்க முலாம் பூசப்பட்டிருந்த ஆடம்பரக் கல்லறையில் அமைதியாக சியா உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அதில் தங்க எழுத்துகளால் மிஸ்ஸஸ் சியா அர்ஜுன் பிரதாப் என ஆங்கிலத்தில் எழுதி இருக்க, அதற்கு நேர் எதிரில் சியாவின் ஆள் உயர புகைப்படம் இருந்தது. அதில் தனக்கு மிகவும் பிடித்த பிங்க் நிற டிசைனர் புடவையை கட்டி இருந்த சியா சிரித்த முகமாக ஃபோஸ் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அங்கே ஆங்காங்கே பலவண்ண லைட்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்ததால், அந்த இரவு நேரத்திலும் அவர்களால் அங்கிருந்து அனைத்தையும் தெளிவாக பார்க்க முடிந்தது. அந்த இடத்தை நெருங்கி சென்றவுடன் ஆருத்ராவின் கையை விட்டுவிட்டு அந்த கல்லறையின் மீது தலையில் மண்டியிட்டு அதை கட்டிப்பிடித்தவாறு படுத்துக் கொண்ட சித்தார்த் “மம்மி.. மம்மி.. please wake up! Wake up Mummy! நானும் ஆருத்ராவும் உங்கள பாக்க தான் வந்திருக்கோம். ப்ளீஸ் இதுக்குள்ள இருந்து எந்திரிச்சு வந்து எங்கள பாருங்க. எங்களால நீங்க இல்லாம இருக்க முடியாது. நீங்க ஏன் எங்கள மட்டும் தனியா விட்டுட்டு போனீங்க? எங்களையும் உங்க கூடவே கூட்டிட்டு போய்டுங்க.

எனக்கு இங்க இருக்க சுத்தமா பிடிக்கல. ப்ளீஸ் மம்மி வாங்க! டாடி மாதிரி திடீர்னு உங்களுக்கும் என் மேல கோபம் வந்திருச்சா? அதனால தான் என்ன பிடிக்காம நீங்க என்ன இங்க தனியா விட்டுட்டு போயிட்டீங்களா?” என்று அவன் பாட்டிற்கு வாய்க்கு வந்ததை ஏதேதோ சொல்லி அழுது கரைந்து கொண்டு இருந்தான்.

கண்ணீருடன் மெல்ல நடந்து அங்கே சென்ற ஆருத்ரா தன் அம்மாவின் ஆள் உயர புகைப்படத்தை அருகில் சென்று தொட்டுப் பார்த்தாள். ஒரு நொடி அவளால் தன் அம்மாவின் இருப்பை உணர முடிந்தது. அதனால் அவள் தன் கண்களை மூடிக் கொள்ள, மூடப்பட்டிருந்த அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வலியும் தருணம், தன் அம்மா தன்னை அணைத்துக் கொள்வதைப் போல உணர்ந்தாள் ஆருத்ரா.

அதேசமயம் அதே மாதிரியான உணர்வை தேன்மொழியை ஆசையுடன் தான் அனைத்துக் கொள்ளும்போதும் அவள் உணர்ந்ததாக நினைத்த ஆருத்ராவிற்கு அவளுடைய மூடிய கண்களில் இப்போது கடந்த காலத்தில் இருந்த சியாவிற்கு பதிலாக நிகழ் காலத்தில் அவளுக்கு அம்மாவாக இருக்கும் தேன்மொழி தெரிந்தாள். அந்த நொடி அவர்கள் இருவருக்கும் நடுவில் எந்த வித்தியாசத்தையும் அவளால் உணர முடியவில்லை.

ஒருவேளை சியாவே தான் தேன்மொழியின் ரூபத்தில் தன்னுடன் இருப்பதாக அவளுக்கு அந்த தருணத்தில் உணர்த்தி இருக்கலாம். ஆனால் பாவம் ‌ அந்த சிறுமிக்கு அது புரிந்ததா இல்லையா என்று தான் தெரியவில்லை. சட்டென்று தன் கண்களை திறந்த ஆருத்ரா “மம்மி!” என்று மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள். அவள் முன்னே சியாவின் புகைப்படம் இருந்தாலும், அவள் மனதிற்குள் அம்மா ஸ்தானத்தில் இருந்தது தேன்மொழி தான். அதை அவள் உணர்வாளா?

– மீண்டும் வருவாள் 💕

(என்னை மறக்காமல் பிரதிலிப்பியில் ஃபாலோ செய்யுங்கள் மற்றும் நமது தேனருவி தமிழ் நாவல்ஸ் facebook குரூப்பில் இணையுங்கள் ❤️)