அவனின் மஞ்சத்தில் தேன்மொழி CH 14

அத்தியாயம் 14 

தன் வீட்டிற்கு சென்று குளித்து கிளம்பி வரும்போது தேவையான உணவுகளை வாங்கிக் கொண்டு தேன்மொழியின் வீட்டிற்கு வந்தான் உதையா. 

அப்போதும் விஜயா சாப்பிட மாட்டேன் என்று அடம் பிடிக்க, தேன்மொழியை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்பதையே காரணமாக சொல்லி ஆதவனும், உதையாவும் அவளை சமாதானப்படுத்தி சாப்பிட வைத்தார்கள். 

அப்போது உதையா ‌“நான் இங்க இல்லாத சமயத்துல போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல இருந்து ஏதாவது கால் வந்துச்சா?

தேனை பத்தி ஏதாவது சொன்னாங்களா? அந்த ஆளு தான் எதா இருந்தாலும் நான் கால் பண்ணி சொல்றேன். நீங்க நாளைக்கு வாங்கன்னு சொன்னான்..!!”  என்று சொல்ல, 

“அதெல்லாம் யாரும் கால் பண்ணல அண்ணா. 

அதான் இன்ஸ்பெக்டர் நேத்தே தெளிவா சொல்லிட்டாரே.. தேன்மொழியை கண்டுபிடிக்கிறது ஒன்னும் அவங்களுக்கு இம்பார்ட்டண்ட் ஆன விஷயம் இல்ல. 

டெய்லி அவங்க பார்க்கிற பல கேஸ்ல இதுவும் ஒன்னு. 

ஆல்ரெடி பெண்டிங்ல இருக்கிற கேஸை பார்க்கிறதிலேயே அவங்க பிஸியா இருப்பாங்க. 

சோ அவங்க வந்து விசாரிச்சு  அக்காவ கண்டுபிடிச்சு தருவாங்கன்னு நம்பி அதுவரைக்கும் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கறதெல்லாம் நீங்க சொன்ன மாதிரி வேஸ்ட் ஆப் டைம் தான். 

தேன்மொழிய கரெக்டா எந்த இடத்தில இருந்து கடத்திருக்காங்கன்னு நமக்கு தான் தெரிஞ்சிருச்சே..!!  ‌

இப்ப சும்மா போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு போறதுக்கு பதிலா, அந்த இடத்துக்கு போய் அக்கம் பக்கம் இருக்கிற வீட்ல சிசிடிவி கேமரா வச்சிருக்காங்க இல்ல.. அவங்க கிட்ட ஃபுட்டேஜை காட்ட சொல்லி கேட்டு பாப்போம். 

அதுல நமக்கு ஏதாவது இன்பர்மேஷன் கிடைச்சதுன்னா அத கொண்டு போய் ஸ்டேஷன்ல கொடுக்கலாம். அப்பையாவது அவங்க சைடுல இருந்து ஏதாவது ஸ்டெப் எடுக்குறாங்களான்னு பார்ப்போம். 

நம்மளும் நமக்கு தெரிஞ்ச மாதிரி தேடி பார்க்கலாம். எப்படியாவது அவளை சீக்கிரம் கண்டுபிடிக்கணும்.” என்று ஆதவன் சொல்ல, விஜயாவிற்கும், உதையாவிற்கும் கூட ‌ அது தான் சரி என்று பட்டது. 

அதனால் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் மீண்டும் அந்த இடத்திற்கு சென்று அங்கே வாசலில் சிசிடிவி கேமரா  வைத்திருப்பவர்களின் வீட்டிற்கு சென்று விசாரிக்க தொடங்கினார்கள். 

ஆருத்ராவுடன் சேர்ந்து சாப்பிட்டு முடித்த தேன்மொழி “நீ வீட்டிலயே இருக்கியே.. ஸ்கூலுக்கு எல்லாம் போக மாட்டியா..??” என்று கேட்க, 

“முன்னாடி நானும் சித்தார்த்தும் ஸ்கூலுக்கு போயிட்டு தான் இருந்தோம். 

ஆனா நீங்க இங்க இருந்து போனதுக்கு அப்புறம், அப்பாவும் எப்ப பார்த்தாலும் தூங்கிட்டே இருக்காரா.. அதனால நாங்க கொஞ்ச நாள் ஸ்கூலுக்கு போவவே இல்லை.

அப்புறம் ஆகாஷ் சித்தப்பா ஹோம் ஸ்கூலிங் அரேஞ்ச் பண்ணி கொடுத்துட்டாரு.

நீங்க திரும்பி வந்ததால இப்போ எங்களுக்கு ஒன் வீக் லீவ். 

லீவ் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம், எங்க டீச்சர்ஸ் வீட்டுக்கே வந்து தியரி அண்ட் பிராக்டிகல் கிளாஸ் சொல்லிக் கொடுத்துட்டு போவாங்க.” என்றாள் ஆருத்ரா.

குளிப்பதற்காக தனது ரூமிற்கு சென்றிருந்த மகிழ் அழுது கொண்டே “மம்மீ.. மம்மீ..!!” ஏற்றபடி அங்கே ஓடி வந்து லிண்டாவை தேடினான்.

அவள் அங்கே இல்லாததால் அவன் தொடர்ந்து அழுது கொண்டே சுற்றி முற்றி பார்த்து அவளைத் தேடிக் கொண்டிருக்க, “ஹே மகிழ் ஏன் அழுகிறா?” என்று கேட்டாள் ஆருத்ரா.

“நான் உன் கிட்ட சொல்ல மாட்டேன் போ.” என்று அவன் சொல்ல, “ஏன் சொல்ல மாட்ட? லிண்டா சித்தி ஜனனி அத்தை கூட எங்கயோ போயிருக்காங்க. 

நீ அவங்கள தேடி அழுதுட்டு இருக்க. 

நான் உன் அக்கா. இப்ப நானும் பெரிய பொண்ணு தான். 

நீ அழுதா நான் ஏன்னு கேட்பேன். சித்தி வீட்ல இல்லாதப்ப நான் தானே உன்ன பாத்துக்கணும்.” என்று பெரிய மனுஷி போல அக்கறையுடன் விசாரித்தாள் ஆருத்ரா.

அப்போதும் மகிழன் தனக்கு என்ன பிரச்சனை என்று அவளிடம் சொல்லாமல் “நீ எப்படி கேட்டாலும் நான் உன் கிட்ட சொல்ல மாட்டேன் ஆரு‌.” என்று சொல்லிவிட,

“ஏன் சொல்ல மாட்டேங்குற?” என்று அப்போதும் விடாப்பிடியாக கேட்டாள் ஆருத்ரா‌. 

“ம்ம்.. நான் உன் கிட்ட என்னன்னு சொன்னா நீ அத வெச்சே என்னை கலாய்ப்ப.  தேவையா எனக்கு?

அதான் நான் சொல்ல மாட்டேன். 

ஆனா நான் ரொம்ப சோகமா இருக்கேன். 

மம்மீ வந்ததுக்கு அப்புறம் முதல்ல உங்க கிட்ட இத பத்தி சொல்லணும்.” என்று தன் கண்ணீரை துடைத்தபடி சொன்னான் மகிழன். 

அந்த இரண்டு குழந்தைகளின் பேச்சை அதுவரை அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருந்த தேன்மொழி மெல்ல நடந்து மகிழனின் அருகே சென்று மென் குரலில், 

“ஏன் எதா இருந்தாலும் நீ உங்க மம்மீ கிட்ட தான் சொல்லுவியா? 

நான் உனக்கு பெரியம்மா தானே! என் கிட்ட சொல்ல மாட்டியா? 

நீ அப்பவே பசிக்குதுன்னு சொன்னில.. வா.. நான் உனக்கு சாப்பாடு போட்டு கொடுக்கிறேன். 

எதுக்காகவும் இனிமே அழக் கூடாது ஓகேவா?” என்று அன்புடன் கேட்க, 

“எனக்கு இப்ப பசிக்கல. சாப்பிடுற மூடே போயிடுச்சு.” என்று சொன்ன மகிழன் சோகமாக தன் முகத்தை வைத்துக்கொள்ள, 

தன் ஒற்றைக் கையால் அவன் முகத்தை ஏந்தி கொண்ட தேன்மொழி “என்ன ஆச்சு உனக்கு? நான் உன்னை கிண்டல் பண்ணி சிரிக்கலாம் மாட்டேன். 

பெரியம்மாவும் அம்மா மாதிரி தான். நீ எதுவா இருந்தாலும் என் கிட்ட சொல்லு.

நான் ஆருத்ரா கிட்ட கூட சொல்ல மாட்டேன் பிராமிஸ்…!!” என்று மெல்ல அவன் காதுகளில் கிசுகிசுத்தாள் தேன்மொழி.

அவள் அப்படி சொன்னவுடன், மகிழன் தனது சிறுவயதில் ஆருத்ராவின் அம்மாவோடு தான் பேசி விளையாடிய தருணங்கள் அனைத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தான். 

இரண்டு வருடங்களுக்கு பிறகு மீண்டும் தனது பெரியம்மா தனக்கு கிடைத்து விட்டதால் அவனுக்கும் சந்தோஷமாக தான் இருந்தது. 

அதனால் உடனே அவள் கையை பிடித்து ஒரு ஓரமாக அழைத்துச் சென்ற மகிழ் ஆருத்ரா தன்னை கவனிக்கிறாளா? என்று எட்டிப் பார்த்துவிட்டு அவன் தனது குட்டி கைகளில் மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு சிறிய பொருளை தன் கையை விரித்து அவளிடம் காண்பித்து, 

“எனக்கு இதோட மூணு பல்லு கொட்டிடுச்சு. 

அம்மா இந்த மாதிரி பல்லு விழுந்தா மறுபடியும் வந்துரும்னு சொன்னாங்க.

பட் ஆல்ரெடி எனக்கு விழுந்த பல்லே இன்னும் வரல big மம்மீ. இப்ப புதுசா இந்த பல்லு வேற விழுந்திருச்சு. 

இப்படியே ஒவ்வொரு பல்லா விழுந்து தாத்தாவுக்கு இருக்கிற மாதிரி எனக்கும் பல்லே இல்லாம ஆயிடுச்சுன்னா நான் எப்படி சாப்பிடுவேன்? 

எனக்கு இப்பவே ரொம்ப பசிக்குது. இதே மாதிரி தினமும் பசிக்கும்ல!” என்று கலங்கிய கண்களுடன் கேட்டான். 

அந்த குழந்தையின் அப்பாவித் தனத்தை கண்ட தேன்மொழிக்கு சிரிப்புதான் வந்தது. அதேசமயம் அவள் ஏற்கனவே தன் மனதிற்குள் போட்டு வைத்திருந்த திட்டம் பற்றியும் அவளுக்கு ஞாபகம் வர, 

அவன் உயரத்திற்கு கீழே குனிந்த தேன்மொழி “என் கிட்ட ஒரு மேஜிக் ட்ரிக் இருக்கு. 

அதே மாதிரி நம்ம செஞ்சோம்னா, உனக்கு சீக்கிரம் எல்லா பல்லும் வளந்துரும்.. 

நீ என் கூட வரியா நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து அதை பண்ணலாம்?” என்று கேட்டாள். 

தன் பல்லை காப்பாற்றிக்கொள்ள ஏதோ வழி கிடைத்த சந்தோஷத்தில் தன் கண்ணீரை வேகமாக துடைத்துக் கொண்ட மகிழன், 

“எனக்கு சீக்கிரமா ஒன் டேல புது பல்லு வர என்ன பண்ணனும் big mummy? 

அந்த மேஜிக் ட்ரிக் என்னன்னு சொல்லுங்க. நம்ம இப்பவே அத பண்ணலாம்.” என்று சொல்ல, 

“நான் சொல்றேன்.  அதென்ன புதுசா இருக்கு என்ன நீ ஏன் big mummyன்னு கூப்பிடுற?” என்று புரியாமல் கேட்டாள் அவள்.

“அதுவா..!! நீங்க அத மறந்துட்டீங்களா? நீங்க எனக்கு பெரியம்மா தானே.. 

சோ நான் உங்கள எப்பையும் big mummyன்னு தானே கூப்பிடுவேன்.. ஏன் இனிமே நான் உங்கள அப்படி கூப்பிடக்கூடாதா?” என்று அவன் பாவமாக தன் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கேட்க,

அவனைப் பார்த்து திருப்தியாக புன்னகைத்த தேன்மொழி “சேச்சே.. அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. 

உனக்கு எப்படி பிடிக்குதோ நீ என்னை அப்படியே கூப்பிடு. இது‌ கூட நல்லா தான் இருக்கு. 

ஓகே தென்,  நீ என்ன இப்பவே கார்டன் ஏரியாவுக்கு கூட்டிட்டு போ. 

அங்க போனா தான் நான் சொன்ன மேஜிக் ட்ரிக்கை பண்ண முடியும்.” என்று சொல்ல, 

“அப்படின்னா சீக்கிரம் இப்பவே வாங்க போலாம்.” என்ற மகிழன் அவள் கையை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு கார்டன் ஏரியாவை நோக்கி ஓடினான். 

சாதாரண கூர்த்தா பேண்ட் செட்டை அணிந்திருந்த தேன்மொழி தனது நீண்ட கூந்தலை வழக்கம் போல அழகாக பின்னலிட்டு இருந்தாள். 

அவள் அவனுடன் சேர்ந்து ஓடும்போது, அதுவும் காற்றில் பறந்து அங்கும் இங்கும் ஆடி அவள் பின்னே ஓடிக் கொண்டிருந்தது. 

ஓடி சென்று அவர்கள் இருவரும் கார்டன் ஏரியாவில் மூச்சு வாங்க நின்றார்கள்.

“இப்ப என்ன பண்ணனும் big mummy?” என்று மகிழன் கேட்க, சுற்றி முற்றி யாராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்த்த தேன்மொழி அங்கே இருந்த ஒரு மரத்தின் அருகில் சென்று லேசாக தன் கைகளால் குளியை தோண்டி, 

“இதுக்குள்ள நீ உன் பல்லை போட்டு புதைச்சு வச்சிரு. 

என் தம்பி சின்ன பையனா இருக்கும்போது உன்ன மாதிரி தான் அவனுக்கும் பல்லு விழும் போது எனக்கு சீக்கிரமா பல்லு வளரனும்னு அழுவான்.

அப்போ நானும் அவனும் சேர்ந்து எங்க வீட்ல இருந்த ரோஜா பூ தொட்டில அவன் பல்ல புதைச்சு வச்சோம். 

ஒரே வாரத்துல அவனுக்கு பல்லு வளந்துருச்சு தெரியுமா..?? 

இது தான் நான் சொன்ன மேஜிக் ட்ரிக். 

நீயும் இப்படி பண்ணா சீக்கிரமா உனக்கும் பல்லு வளர்ந்திடும்.” என்று சொல்லிவிட்டு அவனைப் பார்த்து அழகாக புன்னகைத்தாள். 

அவளை ஆச்சரியமாக பார்த்த மகிழ் “நெஜமாவா? இப்படி மண்ணுல இருந்து செடி தான் வரும். 

பல்லு கூட வருமா?” என்று கேட்க, “நீ வரும்னு நம்பனும். அப்ப தான் சீக்கிரம் வரும்.” என்றாள் தேன்மொழி. 

அவள் சொன்னதைப் போலவே தன் கையில் இருந்த குட்டி பல்லை அந்த குழிக்குள் போட்டு மூடிய மகிழன், 

“எனக்கு நாளைக்கே புது பல்லு வந்துருமா?” என்று ஆசையாக கேட்க, ஒரு நொடி யோசித்த தேன்மொழி “நான் இப்ப இங்க இருந்து ஓடப் போறேன். 

நான் 100 எண்ணி முடிக்கிறதுக்குள்ள நீ என்ன புடிச்சுட்டா, உனக்கு நாளைக்கே புது பல்லு வந்துரும். 

என்ன டெஸ்ட் பண்ணி பார்த்திடலாமா..??” என்று அவனிடம் கேட்ட தேன்மொழி “இவன யோசிக்க விடக் கூடாது. 

யாரோட disturbanceம் இல்லாம இந்த இடம் முழுக்க சுத்தி பாக்குறதுக்கு இது ஒன்னு தான் ஆப்சன். 

இப்ப விட்டுட்டா இந்த இடத்துல எனக்கு ஹெல்ப் பண்ற மாதிரி யார் இருக்காங்கன்னு என்னால கண்டுபிடிக்க முடியாமயே போயிடும்.” என்று நினைத்து அவன் பதில் சொல்ல வருவதற்குள் “சீக்கிரம் வா.. வந்து என்ன புடி.  

1, 2, 3.. சீக்கிரம் வா மகிழ். நீ என்ன நான் 100 கௌண்ட் பண்ணி முடிக்கறதுக்குள்ள புடிச்சா தான் உனக்கு நாளைக்கே புது பல்லு வரும்.” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கும் இங்கும் ஓடி அவனுக்கு போக்கு கட்ட தொடங்கினாள். 

அவள் டீச்சராக இருந்தாலும் இன்னொரு பக்கம் ஸ்போர்ட்ஸிலும் கெட்டிக்காரி தான். 

எத்தனை ஓட்டப்பந்தயங்களில் ஓடி இருப்பாள்.. அவளை இந்த சிறு பையனால் பிடித்து விட முடியுமா என்ன..?? 

– மீண்டும் வருவாள்.. ❤️

(என்னை பிரதிலிப்பியில் ஃபாலோ செய்து சப்போர்ட் செய்யுங்கள்.)  

அத்தியாயம் 15 

மகிழனிடம் தன்னை அவள் நூறு எண்ணி முடிப்பதற்குள் அவன் பிடித்துவிட்டால் தான் அவன் ஆசைப்பட்டதை போல அவனுக்கு புது பல் வரும் என்று சொல்லியிருந்த தேன்மொழி சுற்றி முற்றி என்ன இருக்கிறது, யார் யார் இருக்கிறார்கள் என்று நோட் செய்தபடி கார்டன் ஏரியாவில் ஓடிக் கொண்டே இருந்தாள். 

“ஆஆஆ.. நில்லுங்க.. எனக்கு புது பல்லு சீக்கிரமா வேணும்.

நீங்க இவ்ளோ வேகமா ரன்னிங் ரேஸ்ல ஓடுற மாதிரி ஓடினா, என்னால எப்படி உங்களை பிடிக்க முடியும்? 

நில்லுங்க big மம்மீ.. மெதுவா போங்க…

என்னால உங்கள புடிக்கவே முடியல…!!” என்ற மகிழன் மூச்சு வாங்க அவளை பின் தொடர்ந்து ஓட, 

அவனைத் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தொடர்ந்து “27, 28, 29, 30..” என்று எண்ணிய தேன்மொழி, 

“நீ சீக்கிரமா வந்து என்ன புடிக்கணும் என்பதற்காக நான் வேணும்னே மெதுவாக ஓடினா நான் சொன்ன மேஜிக் ட்ரிக் ஒர்க் ஆகாது. 

சோ நான் எப்பயும் போல வேகமாக தான் ஓடணும். 

உனக்கு சீக்கிரம் பல்லு வளரனும்னா, நீதான் வேகமாக ஓடி வந்து என்ன பிடிக்கும் மகிழ். 

Come on.. வேகமா வா..!!” என்று சொல்லிவிட்டு, தொடர்ந்து அந்த இடத்தை நோட்டமிட்டபடி அங்கே ஓடிக் கொண்டே இருந்தாள்.  

அவள் நூறு எண்ணி முடிப்பதற்குள் இந்த இடத்தை ஓடி கவர் செய்து விட வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் இருந்ததால், அவளும் மெதுவாகவே “31… 32… 33..!!” என்று வெளியில் சத்தமாக சொன்னபடி,

“என்ன எங்க பாத்தாலும் எல்லாரும் பிளாக் கலர்ல யூனிஃபார்ம் போட்டுட்டு பாடிகார்ட்ஸ் மாதிரியே இருக்காங்க…

நேத்து அந்த கிளாரான்றவ இவனுங்கள மாதிரி இருக்கிறவங்க கூட தானே வந்து என்ன அசால்டா கடத்திட்டு போயிட்டா.. 

சோ என்ன ஆனாலும் இவனுங்க கிட்ட மட்டும் நம்மை எதுவும் கேட்கவே கூடாது. எப்படியும் இவங்க எல்லாரும் அவங்களுக்கு தான் விசுவாசமா இருப்பாங்க. 

சோ இவங்கள நம்பி சொந்த செலவுல நம்மளே சூனியம் வச்சுக்க கூடாது. 

ஆனா இங்க இவனுங்கள தவிர வேற யாரும் இருக்கிற மாதிரியே தெரியலையே..!! 

ஐயோ கடவுளே‌… நீயும் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண மாட்டேங்குற..

நானே ஏதாவது யோசிச்சு ஒரு பிளான் போட்டாலும் அதுக்கும் சப்போர்ட் பண்ண மாட்டேங்குற.. 

உனக்கு என் மேல கொஞ்சம் கூட கருணையே இல்லையா..??” என்று தனக்குள் புலம்பி கொண்டு இருந்தாள். 

அப்போது பகல் நேரத்திலும் பணி படர்ந்து மிதமான வெயிலுடன் இருந்த அந்த அழகிய கார்டன் ஏரியாவில் இருந்த பயத்தில் வியர்க்க விறுவிறுக்க ஓடிக்‌ கொண்டு இருந்த தேன்மொழி கீழே இருந்த ஒரு கல்லை கவனிக்காமல் வேகமாக சென்றதில் கால் தடுக்கி கீழே விழப் போனாள். 

அப்போது பார்க்கிங் ஏரியாவில் காரை நிறுத்திவிட்டு வெளியில் வந்த ஒருவன், அவளை சரியாக கவனித்ததால் அவள் கீழே விழுவதற்குள் அவள் இடுப்பில் தன் இரு கைகளையும் வைத்து அப்படியே அவளை தாங்கி பிடித்தான்.‌ 

அவர்கள் இருவரின் கண்களும் மோதிக் கொண்டன. அதுவரை வெறும் கருப்பு யூனிபார்ம் அணிந்தவர்களாகவே அவள் கண்களில் பட்டிருக்க, 

சாதாரண ஆடையில் பார்க்க தமிழ்நாட்டுக்காரனை போல இருந்த அந்த ஆண் மகனை பார்த்தவுடன் இங்கே இருக்கும் பணக்காரர்களுக்கு நடுவில் தன்னை போல ஒரு சாதாரண மனிதனா? என்று ஆச்சரியமாக பார்த்த தேன்மொழிக்கு அவன் என்னவோ அன்னியனாக தெரியாமல், 

அவனை பார்க்கும்போது அவன் ஏதோ தனது பக்கத்து வீட்டில் இருக்கும் சராசரி இளைஞனை போல அவள் கண்களுக்கு தெரிந்தான். 

அதனால் விழிகள் விரிய அவள் ஆச்சரியமாக அவனை பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவனும் அவளது மான் விழிகளில் ஒரு நொடி மயங்கி அவளை கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். 

அவர்கள் இருவரும் அதே பொசிஷனில் அப்படியே சில நொடிகள் நிற்க, 

நடுவில் குட்டி கரடியாக அங்கே தேன்மொழியை பின் தொடர்ந்து ஓடி வந்த மகிழன் நேராக வந்து அவளுடைய குர்தாவின் நுனியை பிடித்துக் கொண்டு, 

“big மம்மீ.. நான் உங்களை பிடிச்சுட்டேன். 

ஐயா ஜாலி.. நீங்க சொன்ன மாதிரி முழுசா நீங்க 100 கவுன்ட் பண்ணி முடிக்கறதுக்கு முன்னாடியே உங்கள 87லயே புடிச்சிட்டேன். 

எனக்கு நாளைக்கே புது பல் வந்துரும். ஆஹா.. சூப்பர்.. ஜாலி.. ஜாலி..!!” என்று உற்சாகமான குரலில் கத்தி சொன்னான். 

அவனது குரல் அவர்கள் இருவரின் கவனத்தையும் பெற்றது. 

அதனால் அவளை விட்டு விலகி நின்ற அந்த இளைஞன் “இவங்க தான் chiefஐ இரண்டாம் தரமா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்த பொண்ணா? 

கிளாரா மேடம் சொன்ன மாதிரி பார்க்க ரொம்ப சின்ன பொண்ணா தான் இருக்காங்க. 

chief ஓட ஃபர்ஸ்ட் லைஃப் ஐ நான் பார்த்து ரொம்ப வருஷம் ஆச்சு. 

அவங்க இறந்து போனதுக்கு அப்புறம் நான் அவங்கள ஃபோட்டோல தான் பார்த்தேன். 

பட் நான் லாஸ்ட்டா அவங்களை எப்படி பார்த்தனோ, அதே மாதிரி தான் இந்த பொண்ணும் இருக்காங்க.” என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்க, 

அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேன்மொழி “இவன் தான்.. இவனே தான்.. 

நான் தேடிட்டு இருந்து ஆளு. எஸ் தேன்மொழி..‌

இவன் மட்டும் தான் பார்க்க நம்மளை மாதிரி சாதாரண ஆளா இருக்கான். 

உன்ன மாதிரி இருக்கிற ஒருத்தனால தான் உன் கஷ்டத்தை புரிஞ்சுக்க முடியும். 

நீ எப்படியாவது பேசி இவனை கன்வின்ஸ் பண்ணிட்டா கண்டிப்பா இவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணுவான். 

இவன மட்டும் விட்டுறவே கூடாது. இவன விட்டா இங்க இருந்து நம்ம வெளிய போக நமக்கு வேற சான்சே இல்ல.

எப்படியாவது நல்லா பேசி பழகி முதல்ல இவன் கிட்ட ஃப்ரெண்ட் ஆகணும்.” என்று நினைத்தாள். 

அங்கே சென்னையில் அக்கம் பக்கத்து வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் எல்லாம் தேன்மொழியைப் பற்றி சொல்லி விஜயாவும் அவளுடன் சென்ற உதையாவும், ஆதவனும் அவர்களது வீட்டின் சிசிடிவி கேமரா ஃபுட்டேஜ்களை பார்த்தார்கள். 

அதில் ஓரிரு வீடுகளின் வாசலில் உள்ள கேமராவில் தேன்மொழி அந்த வீட்டைக் கடந்து செல்வது ரெக்கார்டாகி இருந்தது. 

தொடர்ந்து அவர்கள் விசாரித்து பார்த்ததில் ஒரு வீட்டில் உள்ள கேமராவில் தேன்மொழியை கிளாராவும் அவளுடன் வந்தவர்களும் காரில் மயக்க மருந்து கொடுத்து கடத்திச் செல்வது தெளிவாக பதிவாகி இருந்தது. 

அதை பார்த்தவுடன் உதையாவின் உறவுக்கார சிறுவன் சொன்னது உண்மை தான் என்று உறுதியாகி விட்ட நிலையில், “என் புள்ளைய கார்ல கடத்திக்கிட்டு எங்கே போனாங்கன்னு தெரியலையே.. பாவி பசங்க…

நாசமா போறவனுங்க..

அவனுங்க கை, கால் எல்லாம் விளங்காம போக..!! அவங்க எல்லாரும் கட்டையில போக..!!” என்று சொல்லிவிட்டு தன்னையும் மீறி அங்கேயே அழுதாள் விஜயா. 

“அழாதீங்க மா. இந்த வீடியோவை கொண்டு போய் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல காட்டுவோம். 

அப்பையாவது அவங்க தேன்மொழியை கண்டுபிடிப்பதற்கு உடனே ஏதாவது ஆக்சன் எடுக்கிறார்களான்னு பார்க்கலாம். நீங்க வாங்க..!!” என்ற உதையா ‌ விஜயாவையும், ஆதவனையும் அழைத்துக் கொண்டு போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு சென்றான். 

அங்கே இன்ஸ்பெக்டர் அவருக்கு நேற்று நைட் ஷிப்ட் என்பதால் காலையில் வீட்டிற்கு செல்வதற்கு முன் நிறைய இட்லி தோசை என்று வாங்கி சாப்பிட்டு தன் வயிற்றை நிரப்பிக் கொண்டு இருந்தார். 

இவர்கள் அங்கே செல்லவும், வெளியில் இருந்த கான்ஸ்டபிள் ‌“சார் நாங்க இன்ஸ்பெக்டரை உடனே பாக்கணும். 

நேத்து வந்து தேன்மொழின்னு ஒரு பொண்ணை காணோம்னு கம்ப்ளைன்ட் கொடுத்துட்டு போனோமே.. 

அவளை ஒரு கருப்பு கலர் கார்ல வந்தவனுங்க நாலு அஞ்சு பேரு இன்னொரு பொண்ணோட சேர்ந்து கடத்திட்டு போறது அங்க இருந்த வீட்ல உள்ள சிசிடிவி கேமரால ரெக்கார்டு ஆயிருக்கு. 

நாங்க அதை இந்த பென்டிரைவ்ல காப்பி பண்ணி எடுத்துட்டு வந்திருக்கோம்.‌ 

இத உடனே இன்ஸ்பெக்டர் சார் கிட்ட கொடுத்து அவளை கடத்தினவங்க யாருன்னு விசாரிச்சு பார்க்க சொல்லுங்க சார். 

நாங்க பார்த்த வரைக்கும் அந்த கார்ல நம்பர் பிளேட் இல்ல. 

அந்த மாதிரி ஒரு காரை நான் இங்க பார்த்ததும் இல்ல. எங்களுக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு சார். ப்ளீஸ் ஏதாவது பண்ணுங்க.” என்று பதட்டமாக சொன்னான் உதையா.

“அதெல்லாம் சரி தான் தம்பி, ஆனா இப்ப இன்ஸ்பெக்டர் சார் பிஸியா இருக்காரு. 

இப்ப யாரும் அவரை பார்க்க முடியாது. நீங்க வேணும்னா அந்த பென்டிரைவை என் கிட்ட கொடுத்துட்டு போங்க. 

கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவர் கிட்ட நான் அத கொடுத்து நீங்க வந்து சொன்னதை சொல்றேன். 

எப்படியாவது அந்த பெண்ணை தேடி கண்டுபிடிச்சிடலாம். 

அப்புறம் வயசான காலத்துல எதுக்கு இந்த அம்மாவை சும்மா சும்மா ஸ்டேஷனுசக்கு கூட்டிட்டு வரீங்க?  

அதான் கம்ப்ளைன்ட் கொடுத்துட்டீங்க இல்ல.. அதுக்கப்புறம் இனிமே அந்த பொண்ண கண்டுபிடிக்கிறது எங்க பொறுப்பு. 

நீங்க முதல்ல இவங்க ரெண்டு பேரையும் கூட்டிக்கிட்டு இங்க இருந்து கிளம்புங்க தம்பி.

ஏற்கனவே நைட் ஷிப்ட் ஃபுல்லா ரவுண்ட்ஸ் போயிட்டு வந்து இன்ஸ்பெக்டர் செம கடுப்புல இருக்காரு.

இப்ப காலங்காத்தால அவர் உங்கள பார்த்தாருன்னா இன்னும் கடுப்பாயிடுவாரு.

நான் உங்க நல்லதுக்கு தான் சொல்றேன் முதல்ல இங்கிருந்து கிளம்புங்க.” என்று சொல்லி அவர்களை அங்கே இருந்து அனுப்புவதிலேயே குறியாக இருந்தான் கான்ஸ்டபிள். 

அதனால் எரிச்சல் அடைந்த உதையா “என்ன சார் பேசிட்டு இருக்கீங்க? 

ஒரு பொண்ண நேத்துல இருந்து காணோம்னு சொல்லிட்டு இருக்கோம். இவ்ளோ அசால்டா இந்த விஷயத்தை டீல் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? 

இதே உங்க இன்ஸ்பெக்டர் சார் அவர் பொண்ணு காணாம போயிருந்தா இப்படித் தான் கூலா இருக்கிற வேலையை எல்லாம் பாத்துட்டு அப்புறமா அவளை பத்தி யோசிக்கலாம்னு எப்பவும் பிசியாவே இருப்பாரா?

கொஞ்சமாவது மனசாட்சியோட நடந்துக்கோங்க. 

இதே எவனாவது பணக்காரன் வந்து அவன் வீட்டில நாய்க்குட்டி காணாம போயிடுச்சுன்னு கம்ப்ளைன்ட் கொடுத்து இருந்தா கூட, உடனே என்ன ஏதுன்னு விசாரிச்சு 24 மணி நேரத்துல கண்டுபிடிச்சு கொண்டு போய் வீட்டில கொடுத்து இருக்க மாட்டீங்க?

உங்கள மாதிரி போலீஸ்.. கவர்மெண்ட் போடுற ரூல்ஸ் எல்லாமே எங்கள மாதிரி இல்லாதபட்டவங்களுக்கு என்னைக்கு சார் நல்லது பண்ணிருக்கு? 

நீங்க எல்லாருமே பணக்காரங்களுக்கு வேலை செய்றதுக்காக தானே இருக்கீங்க..!!” என்று கோபத்தில் கத்தி பேசி சண்டை போடும் நோக்கில் சீறி கொண்டு இருந்தான். 

“இங்க பாருங்க தம்பி.. நீங்க பேசறது ரொம்ப தப்பா இருக்கு. 

போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல நின்னுகிட்டு போலீஸ்காரங்களையே குறை சொல்லிட்டு இருக்கீங்க…!

இது மட்டும் இன்ஸ்பெக்டர் காதுல விழுந்து இருந்துச்சுன்னா, உடனே அவர் உங்களை தூக்கி லாக்கப்ல போட்டு முட்டிக்கு முட்டி தட்டி இருப்பாரு. 

போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு வந்து பிரச்சனை பண்றீங்கன்னு உங்க மேல எஃப் ஐ ஆர் போட்டா என்ன பண்ணுவீங்க? 

ஒன்னும் பண்ண முடியாது. நான் பொறுமையா சொல்லும்போதே இங்க இருந்து போயிருங்க. 

எனக்கும் ஒரு பொண்ணு இருக்கு. வீட்ல இருக்குற பொம்பள புள்ளைய காணோம்னா, எல்லாருக்கும் பதட்டமா தான் இருக்கும். 

அதுக்காக உங்களுக்கு சப்போர்ட் பண்ண வேண்டிய போலீஸ்காரங்களையே நீங்க பகைச்சுக்கலாமா? 

எங்க ஹெல்ப் இல்லாம உங்களால தனியாவே அந்த பொண்ணை கண்டுபிடிச்சிட முடியுமா?” என்று கான்ஸ்டபிளும் கோபத்தில் பேசிக் கொண்டு இருக்க, 

அப்போது அங்கே நன்றாக அயன் செய்யப்பட்டிருந்த காக்கி யூனிபார்ம் அணிந்து மிடுக்கான தோற்றத்துடன் உள்ளே வந்த 27 வயது மதிக்கத்தக்க இளைஞன் ஒருவன் அவர்களைப் பார்த்து,

“இங்கே என்ன சத்தம்? இது போலீஸ் ஸ்டேஷன்னு நினைச்சீங்களா இல்ல வேற ஏதாவதுன்னு நெனச்சீங்களா?

என்ன பிரச்சனை இங்க? இவங்க யாரு அண்ணே?” என்று தனது கம்பீரமான குரலில் கேட்டான். 

அவன் வந்தவுடன் பலத்த மரியாதையுடன் அவனுக்கு கும்பிடு போட்ட கான்ஸ்டபிள், 

“சார் நேத்து ஒரு பொண்ணு.. அதான் ஸ்கூல் டீச்சர்.. மிஸ்ஸிங் கம்ப்ளைன்ட் வந்திருக்குது உங்க கிட்ட சொன்னேனே.. 

அவங்க வீட்ல இருந்து தான் வந்து தேவையில்லாம பிரச்சனை பண்ணிட்டு இருக்காங்க. 

இன்ஸ்பெக்டர் பிஸியா இருக்காரு. கொஞ்ச நேரம் வெயிட் பண்ணுங்கன்னு சொன்னா கேக்க மாட்டேங்கிறாங்க. 

அவங்களுக்கு இப்பவே அவங்க பொண்ணை கண்டுபிடித்து கொடுக்கணுமாம். 

அதுக்காக இவங்க வந்து கம்ப்ளைன்ட் கொடுத்த உடனே அந்த பொண்ண மந்திரம் போட்டா கண்டுபிடிக்க முடியும்? சொன்னா புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கிறாங்க சார்.” என்று அவனை ஏற்றி விடும் படி பேசினான். 

அதனால் விஜயாவையும் அவளுடன் வந்திருந்த இரண்டு இளைஞர்களையும் உற்றுப் பார்த்த அந்த போலீஸ்காரன் “இவங்கள நான் எங்கையோ பார்த்த‌ மாதிரி இருக்கே..!!” என்று யோசித்தவாறு “அந்த பொண்ணோட கேஸ் பயலை எடுத்துட்டு வாங்க.” என்றபடி தனது இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தான். 

செல்லும் கான்ஸ்டபளிடம் “இவர் யாரு?” என்று ஆதவன் மெல்லிய குரலில் கேட்க, 

“இவர் தான் சப் இன்ஸ்பெக்டர்.. சதீஷ்குமார் சார்.‌ 

இன்ஸ்பெக்டர் சார் மாதிரி இல்ல தம்பி இவர் ரொம்ப நல்லவரு. 

சீரியஸான கேஸ் எல்லாத்தையும் இன்ஸ்பெக்டருக்கு கூட தெரியாம ஸ்டேசனுக்கு வெளிய வெச்சே அவர் நிறைய முடிச்சு விட்டிருக்காரு. 

உங்க அக்காவை பத்தி விசாரிக்கத் தான் என்னை கேஸ் பைலை எடுத்துட்டு வர சொல்லி இருக்காரு. 

இவர் கிட்ட உங்க அக்காவை கண்டுபிடித்து தர சொல்லி கேளுங்க. அந்த பொண்ணு சீக்கிரம் கெடச்சிடும்.” என்று சொல்லிவிட்டு சென்றார் கான்ஸ்டபிள். அதனால் நம்பிக்கையுடன் ஆதவன் சப் இன்ஸ்பெக்டர் சதீஷ்குமாரை பார்த்தான். 

– மீண்டும் வருவாள்.. ❤️