அத்தியாயம் 67
விஷ்வா, மேகா கூட அரண்மனையில இருக்கிற அவனோட ரூம்ல இருந்தான். அவனோட ஆட்கள் ஆதித்யாவையும், மீராவையும் கடத்திக்கிட்டு வந்து அவங்க முன்னால நிறுத்தினாங்க.
“இவங்க ரெண்டு பேரையும் சேர்த்து தூக்கிட்டு வந்திருக்காங்கன்னா… இவங்க ஒரே இடத்துலதான் இருந்திருக்கணும். அப்போ… இவனோட இந்த பிளானைப் பத்தி இவளுக்கும் தெரிஞ்சிருக்கும்ல… அதான் ஆதித்யாவை அவ நெனச்ச மாதிரி என் கிட்ட இருந்து பிரிச்சிட்டா… அப்படி இருந்தும், இன்னும் இவளுக்குப் பத்தலையா..? நான் விஷ்வா கூடவும் வாழக் கூடாதுன்னு நினைக்கிறா… ச்சீ… இவளைப் போய் என் பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட்ன்னு நெனச்சேனே!” என்று நினைச்சு மேகா கண்ண கலங்கினா.
அவ அழுறதப் பார்க்கப் பார்க்க விஷ்வாவுக்குப் பத்திக்கிட்டு வந்தது. உடனே தன்னோட சைலன்சர் போட்ட துப்பாக்கியை எடுத்து அவங்க முன்னால நீட்டி, “சொல்லுங்க… முதல்ல உங்க ரெண்டு பேர்ல யாரு சீக்கிரம் சாக ஆசைப்படுறீங்க..? என்ன ஆதித்யா… முதல்ல நீ செத்துடுறியா..? மேகாவுக்கு கால் பண்ணி இந்த வாய் தானே ‘சாவுடி சாவுடி’ன்னு சொல்லுச்சு… இந்த வாயிலேயே சுட்டு உன்னை மேல அனுப்பவா..?” என்று கேட்டுட்டு, ஆதித்யாவோட வாய்க்குள்ள துப்பாக்கியை விட்டான்.
அவன் தனக்குச் செஞ்ச கொடுமைகளை எல்லாம் நினைச்சுப் பார்த்த மேகாவுக்கு, “அவனை விட்டுருங்க விஷ்வா. என் கண்ணு முன்னாடி இவன் சாகுறத என்னால பார்க்க முடியாது,” என்றுக்கூட இன்னைக்கு சொல்ல மனசே வரலை. அதனால, அவள் தான் எதுக்கும் தயார்ங்கிற மாதிரி அமைதியாவே நின்னா.
சட்டென்று விஷ்வாவோட கால்கள்ல விழுந்த மீரா, “சார் ப்ளீஸ் சார்… ஆதியை விட்டுருங்க. இனிமே அவன் எந்தத் தப்பும் பண்ணாம நான் பார்த்துக்கிறேன். ப்ளீஸ் சார்… எனக்காக இவனை விட்டுருங்க,” என்று கெஞ்சினா.
அவள் தன்னைத் தொட்டவுடனே, தன் மேல ஏதோ கம்பளிப்பூச்சி ஊர்ற மாதிரி உணர்ந்த விஷ்வா, தன் கால்களால அவளை உதைச்சுத் தள்ள, “நோ!” என்று கத்திக்கிட்டு ரெண்டடி தள்ளி விழுந்தாள் மீரா.
விஷ்வா தன்னோட முழு பலத்தையும் அவளிடம் காட்டி இருக்காததால, அதிர்ஷ்டவசமா மீராவுக்கு அடிபடலை. ஆனா, அவள் கீழ விழும்போது தன் வயிற்றைப் பிடிச்சுக்கிட்டு விழுந்ததை கவனிச்ச மேகா, மீராவை குறுகுறுன்னு பார்த்துகிட்டே இருந்தாள்.
“சார் ப்ளீஸ் சார்… எங்களை எதுவும் பண்ணிடாதீங்க. நான் பிரெக்னென்ட்டா இருக்கேன். எங்க குழந்தைக்காகவாவது எங்களை மன்னிச்சு விட்டுருங்க சார் ப்ளீஸ்! முன்னாடில இருந்தே நான் ஆதித்யாவை லவ் பண்ணிட்டு இருந்தேன். ஆனா மேகா எங்க ஆபீஸ்க்கு வந்தவுடனே, ஆதி ஈஸியா அவளைப் பார்த்து அட்ராக்ட் ஆயிட்டான். என்னால அதை ஏத்துக்கவே முடியலை. அதான் அவங்க ரெண்டு பேரையும் பிரிக்கணும்னு, நான் ஆதித்யாவோட ‘ஃப்ளர்ட்டி மைண்ட்’டைப் பத்தி தெரிஞ்சதால, வேணும்னே அவன்கூட க்ளோஸாப் பழகினேன். எங்க சின்ன வயசுல இருந்தே எப்பவும் மேகாவுக்கு என்னைவிட எல்லாமே பெட்டரா கிடைக்கும். அதனாலயே அவ என்னோட க்ளோஸ் ஃப்ரெண்டா இருந்தாலும், அவள் மேல ஒரு ஜலஸி ஃபீலிங்கை வளர்த்துக்கிட்டேன். அதான் இப்பவும் என்னைவிட அவளுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை கிடைச்சிடக் கூடாதுன்னு, ஆதித்யா கூட சேர்ந்து இப்படி ஒரு கேவலமான விஷயத்தைப் பண்ணிட்டேன். ஆனா நீங்க இப்போ என்ன உதைச்சுத் தள்ளுனது… என்ன செருப்பால அடிச்ச மாதிரி, நான் பண்ண தப்பையெல்லாம் எனக்கு ஒரே செகண்ட்ல, இந்தக் குழந்தையைப் பத்தி யோசிச்சவுடனே புரிய வச்சிருச்சு சார். நாளைக்கு எனக்கு ஒரு பொண்ணு பொறந்து, அவளுக்கு இப்படி எல்லாம் ஆனா என்னால தாங்க முடியாது. அதே மாதிரிதானே இவளும் ஒரு பொண்ணு… அதுவும் இவ என்னோட பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட். நாங்க பண்ண தப்பை நான் உணர்ந்துட்டேன் சார். இனிமே ஜென்மத்துக்கும் இப்படிப் பண்ண மாட்டோம். எங்க குழந்தை மேல ப்ராமிஸ். ப்ளீஸ் இந்தக் குழந்தைக்காக எங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒரு சான்ஸ் குடுங்க சார்,” என்று கை எடுத்து கும்பிட்டுக் கெஞ்சினாள் மீரா.
“நீங்க ரெண்டு பேருமே இந்த பூமியில வாழ்றதே வேஸ்ட். இதுல உங்களுக்கு ஒரு குழந்தையா..? அது மட்டும் இங்க வந்து மத்தவங்களுக்கு நல்லதா பண்ணப் போகுது..? உங்க குழந்தையையும் சேர்த்து உங்களோடயே மேல அனுப்பி வைக்கிறேன்.
போய்ச் சொர்க்கத்துல… இல்லை இல்லை… நரகத்துல நீங்க மூணு பேரும் சேர்ந்து ஃபேமிலியா வாழுங்க!” என்ற விஷ்வா, ஆதித்யாவோட வாயில இருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து, மீராவோட நெற்றிப் பொட்டுக்கு குறி வச்சான்.
“சார் ப்ளீஸ் சார் எங்களை விட்டுருங்க! எங்களுக்குத் திருந்தி சந்தோஷமா வாழ ஒரே ஒரு சான்ஸ் மட்டும் குடுங்க. ப்ளீஸ் அவர்கிட்ட சொல்லு மேகா! இனிமே நாங்க உங்களை டிஸ்டர்ப் பண்ணவே மாட்டோம்,” என்று அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து கதறி அழுது, கண்ணீரோட கெஞ்சினாள் மீரா.
ஆதித்யாவுக்கு மீரா பிரெக்னென்ட்டா இருக்கிற விஷயமே இப்போ தான் தெரியும். இருந்தாலும் சிச்சுவேஷனை தனக்குச் சாதகமாப் பயன்படுத்திக்கணும்னு நினைச்சு, “ஆமா சார்… இந்த ஒரே ஒரு தடவை மட்டும்… அட்லீஸ்ட் எங்க குழந்தைக்காகவாவது எங்க ரெண்டு பேரையும் மன்னிச்சு விட்டுருங்க. இனிமே தெரியாமக்கூட நாங்க எந்தத் தப்பும் பண்ண மாட்டோம்!” என்று தன் பங்குக்கு விஷ்வா கிட்ட உயிர் பிச்சை கேட்டான் ஆதித்யா.
அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாத விஷ்வா, தன்னோட துப்பாக்கியோட ட்ரிகரை அழுத்தவிருந்த தருணம், “வேண்டாம் விஷ்வா! இவங்க பண்ண தப்புக்கு அந்தக் குழந்தை என்ன பாவம் பண்ணுச்சு? அந்தக் குழந்தைக்காக இவளை உயிரோட விட்டுட்டு அவனை கொன்னாலும், கல்யாணமே ஆகாம அந்தக் குழந்தையை வச்சுட்டு தனியா இவ என்ன பண்ணுவா? அண்ட் அந்தக் குழந்தை அப்பா இல்லாத குழந்தையா வளரும்.
ஒண்ணுக்கு ரெண்டு தடவை உங்ககிட்ட இவங்க வசமா மாட்டியிருக்காங்க. இதுக்கு மேலயும் இவங்க ஏதாவது தப்பு பண்ணணும்னு நினைச்சா, கண்டிப்பா ஈஸியா உங்ககிட்ட மாட்டிக்குவாங்கன்னு அவங்களுக்கே நல்லா தெரியும். சோ, இனிமே ரெண்டு பேரும் அடங்கி இருப்பாங்க. கருவுல இருக்கிற அந்தக் குழந்தையைக் கொன்ன பாவம் நமக்கு வேண்டாம்,” என்று மேகா உறுதியா சொன்னாள்.
அதனால, மீராவை சுட்டுக்கொள்வதற்குத் தயங்கினான் விஷ்வா. இருப்பினும், இவர்கள் இருவரையும் உயிருடன்விட்டு வைப்பது அவனுக்குச் சரியாப் படலை. அதனால, விஷ்வா மீண்டும் மீராவைக் கொல்லப்போக, ‘வேண்டாம்’ என்று கெஞ்சினாள் மேகா.
அதனால கடுப்பான விஷ்வா, மேகா கிட்ட கோபப்பட்டு சண்டை போட்டு, இறுதியில, “ச்சீ… ரெண்டு பேரும் எங்கயாவது போய்த் தொலைங்க. இனிமே நீங்க என் கண்ணுலேயே படக்கூடாது,” என்று சொல்லி மீராவையும், ஆதித்யாவையும் துரத்தி விட்டான்.
ஆதித்யாவால சரியா நடக்க முடியாமப் போனதால, மீரா அவனை கைத்தாங்கலா அழைச்சுக்கிட்டு படியில இறங்க, மனசு பொறுக்காமல் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து கீழே போனாள் மேகா.
அந்த நொடி மேகாவோட உண்மையான நல்ல குணத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்ட மீரா, தன் தப்பை உணர்ந்து அவள் காலிலும் விழுந்து, “என்ன மன்னிச்சிடு மேகா. இப்படி உன்கிட்ட கேட்கிறதுக்குக்கூட எனக்குத் தகுதியில்லைன்னு தெரியும். ஆனா, இப்பவும் நான் இதைக் கேட்காமப் போனா என்னைவிடப் பெரிய பாவம் பண்ணவங்கன்னு யாரும் இருக்க முடியாது,” என்று கண்ணீரோட சொல்ல,
“பரவாயில்லை… ஒரு விதத்துல நீ எனக்கு நல்லதுதான் பண்ணிருக்க. நீ மட்டும் நடுவுல வந்து ஆதித்யாவை என்கிட்ட இருந்து பிரிக்கலைன்னா, இப்போ விஷ்வா மாதிரி ஒருத்தர் என் லைஃப்ல வந்திருக்க மாட்டாரு. அண்ட் எனக்கும் அந்தப் பொறுக்கி ராஸ்கலைப் பத்தி கடைசி வரைக்கும் எதுவும் தெரியாமயே போயிருக்கும். இவனை நம்பி நான் ஏமாந்திருப்பேன்,” என்று மேகா சொன்னதால, ஆதித்யாவுக்கு ஒரே அவமானமாக இருந்தது.
இப்படியே அவர்கள் பேசியபடி அரண்மனை வாசலுக்கு வந்துவிட, திருமண வேலைகள் ஏராளமா இருந்ததால, விடியறதுக்குச் சற்று முன்கூட்டியே எழுந்திருந்த காளீஸ்வரன் அவர்கள் மூவரையும் பார்த்துட்டு, “ஏம்மா நில்லு… நீ சங்கரபாண்டி மாவு மீரா தானே! இது யாரு இந்தக் பையன்?” என்று கேட்க,
“ஆமாங்க அண்ணா, நான் மீராதான். இவரு நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறவரு. மேகாவுக்கு கல்யாணம் இல்ல… அதான் நாங்க ரெண்டு பேரும் சென்னையில இருந்து கார்ல கிளம்பி வந்துகிட்டு இருந்தோம். வர வழியில ஆக்சிடென்ட் ஆயிடுச்சு.
நல்லவேளை எனக்கு எதுவும் ஆகலை. ஆனா, இவருக்கு ரொம்ப அடிபட்டுருச்சு. ஹாஸ்பிடலுக்கு போயிட்டு வீட்டுக்குப் போறதுக்கு முன்னாடி அப்படியே மேகாவப் பார்த்து ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டுப் போலாம்னு வந்தோம். இவரால நிக்க முடியலை. நான் கிளம்புறேன் அண்ணா,” என்ற மீரா, ஆதித்யாவை அழைச்சுக்கிட்டு அங்கிருந்து போக முயற்சி செய்தாள்.
“ஏம்மா நில்லும்மா… அந்தத் தம்பியால நடக்கவே முடியலை. உங்க வீட்டுக்கு இன்னும் எம்புட்டு தூரம் போக வேண்டியது இருக்கு… எப்படி ஒத்தையா இந்தத் தம்பியைக் கூட்டிக்கிட்டு அவ்வளவு தூரம் போவ..? நம்ம வீட்டுக் கல்யாணத்துக்கு வந்துட்டு, இப்படி ஒரு நிலைமையில நீங்க கஷ்டப்படலாமா..? பேசாம இங்க அரண்மனையிலயே தங்கிக்கோங்க!” என்று காளீஸ்வரன் விடாப்பிடியா சொல்லிவிட்டதால, வேறு வழியில்லாம ஆதித்யாவையும், மீராவையும் அரண்மனையிலயே தங்க வைத்தாள் மேகா.
மீரா உண்மையாகவே திருந்தியிருப்பாளா… இல்லை இதுவும் நாடகமா..? மீண்டும் திருமணத்தில் பிரச்சனை வருமா..?
இந்த உரையாடலை அடுத்த பகுதிக்கு எடுத்துச் செல்ல, மீரா திருந்திட்டாளா இல்லையான்னு தெரிஞ்சுக்க நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா?
தொடரும்..
(என்னை மறக்காமல் பிரதிலிப்பியில் ஃபாலோ செய்யுங்கள் மற்றும் நமது தேனருவி தமிழ் நாவல்ஸ் facebook குரூப்பில் இணையுங்கள் ❤️)
